ΘΥΜΙΣΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤ...............

Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε

με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών

που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα

είναι απεχθές

Επέμβαση της τρόϊκας στην εσωτερική πολιτική σκηνή - Εκβιασμός σε Σαμαρά

αναδημοσίευση απο defencenet.gr



Έγγραφη συναίνεση της ... Νέας Δημοκρατίας ότι συναινεί στο Μνημόνιο ζητά η τρόϊκα προκειμένου να δώσουν την πέμπτη δόση του δανείου, αναφέρουν πληροφορίες από το Eurogroup που έγινε στις Βρυξέλλες. Στην τρόϊκα δεν αρκεί πλέον η κυβερνητική βούληση, αλλά ζητούν ως προαπαιτούμενο και την σύμφωνη γνώμη της Ν.Δ. η οποία μάλιστα όπως δήλωσε ο Κ.Γιούνκερ μετά το Eurogroup, "Πρέπει να είναι έγγραφη"! Είναι μία πρωτοφανής επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και βέβαια "πετάει στην σέντρα την κυβέρνηση", αφού πλέον δεν τους αρκεί!
Την ίδια στιγμή φέρνει σε δύσκολη θέση και τη Ν.Δ και προσωπικά τον Αντώνη Σαμαρά: Μπορεί να φτάσει στο σημείο να πρέπει να πάρει μια εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: Ή θα πει "Ναι" στο Μνημόνιο ή δεν θα πάρει η Ελλάδα την πέμπτη δόση. Εκτίμηση σοβαρών πολιτικών παρατηρητών είναι ότι έτσι μπορεί να φτάσουμε σε εκλογές και να επιτευχθεί η συναίνεση μετεκλογικά.
Πάντως και ο Επίτροπος Οικονομικών υποθέσεων 'Όλι Ρεν, κάλεσε σήμερα μέσω της εφημερίδας Die Welt την Ελλάδα να «επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις και να ενεργοποιήσει το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με πνεύμα συναίνεσης».  Ο Όλι Ρεν επεσήμανε πως "ακόμη και εάν οι Ευρωπαίοι ηγέτες συναινέσουν στην διαφαινόμενη ανάγκη νέας χρηματοδότησης της Ελλάδας, είναι παράλογο να πιστεύει κανείς πως υπάρχει εναλλακτική λύση στο πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων", ζητώντας από τα ελληνικά κόμματα να βάλουν τέλος στην αντιπαράθεση για το Μνημόνιο.
Eίναι τόσο πρωτοφανής η πολιτική παρέμβαση που επιχειρείται προκειμένου να περάσουν τα νέα μέτρα και τόσο πασιφανής ο εκφοβισμός που επιχειρείται από την τρόϊκα που πλέον ίσως πρέπει να διερωτηθούμε "Γιατί να προσπαθούμε για ένα σκοπό που δεν έχει τέλος και που σίγουρα δεν εξυπηρετεί το πασιφανώς το εθνικό συμφέρον;"
Tαυτοχρόνως η σύλληψη και η "έξωση" του Ντομινίκ Στρος Καν από το παιχνίδι, είχε την πρώτη παρενέργειά της: Όλες οι αποφάσεις αναβλήθηκαν για τον Ιούνιο σε ότι αφορά την χρηματοδότηση της Ελλάδας και την επιμήκυνση των δανείων!
Η ηλεκτρονική έκδοση της Welt επικαλείται πάντως ανώνυμη πηγή της τρόικας, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα θα πάρει την 5η δόση του δανείου, παρά τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση του μεταρρυθμιστικού προγράμματος. «Ενόψει της δραματικής κατάστασης, δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή», φέρεται να δήλωσε το στέλεχος της τρόικας, το οποίο -όπως σημειώνεται- συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.
Τα ταμειακά στοιχεία που ανακοινώθηκαν στην Αθήνα, ενόψει των διαπραγματεύσεων δείχνουν ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου στο τέλος Μαρτίου, που δεν εξοφλήθηκαν μέσα στο όριο των 90 ημερών, ξεπέρασαν στο τέλος Μαρτίου τα 6 δισ. ευρώ, από 5,5 δισ. που ήταν στο τέλος Φεβρουαρίου και 5,1 δισ. ευρώ το Δεκέμβριο του 2010. Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης σε ταμειακή βάση ήταν στο τέλος Μαρτίου 7,3 δισ. ευρώ. Πρακτικά η οικονομία έχει καταρρεύσει.

ΣτΕ: Μαραθώνια συνεδρίαση για το Μνημόνιο

Σε μια μαραθώνια συνεδρίαση, η οποία άρχισε στις 3 το μεσημέρι και ολοκληρώθηκε στις 9.45 το βράδυ, συζητήθηκαν ενώπιον της μείζονος Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας οι προσφυγές κατά του Μνημονίου.

Υπενθυμίζεται ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και άλλοι επαρχιακοί Δικηγορικοί Σύλλογοι, η ΑΔΕΔΥ συνταξιούχοι κ.ά. έχουν προσφύγει στο ΣτΕ ζητώντας να ακυρωθεί ως αντισυνταγματικό και αντίθετο στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το Μνημόνιο.

Οι σύμβουλοι Επικρατείας Μαίρη Σαρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου πρότειναν να απορριφθούν οι προσφυγές, καθώς, όπως υποστήριξαν, το Μνημόνιο επιβλήθηκε για λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Ανέφεραν ακόμη ότι το Μνημόνιο είναι σύμφωνο με τις συνταγματικές επιταγές και ότι δεν έπρεπε να ακυρωθεί με αυξημένη πλειοψηφία (3/5) των βουλευτών της Βουλής, όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΔΣΑ Δ. Παξινός χαρακτήρισε πολιτικό κείμενο την εισήγηση της κ. Σαρπ, η οποία κατά την άποψή του δεν αποτελεί νομικό κείμενο και ζήτησε από το δικαστήριο παρόμοιες εισηγήσεις να απορρίπτονται.

Για «πολιτικό μανιφέστο» έκανε λόγο μία από τις δικηγόρους των φορέων αναφερόμενη στην εισήγηση της κ. Σαρπ, προκαλώντας την αντίδραση του προέδρου της Ολομέλειας του ΣτΕ Παν. Πικραμμένου, ο οποίος ζήτησε αμέσως να ανακαλέσει η δικηγόρος, καθώς η εισήγηση αποτελεί νομικό κείμενο και όχι πολιτικό μανιφέστο.

Ακόμη, οι δικηγόροι των προσφευγόντων υπεραμύνθηκαν της αντισυνταγματικότητας του Μνημονίου και τόνισαν ότι έπρεπε να ψηφιστεί με την πλειοψηφία των 3/5 των βουλευτών καθώς αποτελεί επικύρωση διεθνούς συμβάσεως.

Υποστήριξαν επίσης ότι το Μνημόνιο προσβάλλει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου καθώς πλέον του ότι περικόπτει τις αποδοχές των εν ενεργεία εργαζομένων, μειώνει ακόμα και τις συντάξεις.

Αντίθετα, οι δικηγόροι του Δημοσίου ανέφεραν ότι σε καμία συνταγματική διάταξη δεν προσκρούει το Μνημόνιο, ούτε όμως ο νόμος 3845/2010 (μνημόνιο) έπρεπε να κυρωθεί με αυξημένη πλειοψηφία της Βουλής καθώς δεν κυρώθηκε με το τον εν λόγω νόμο καμία διεθνής σύμβασης.

Ακόμη, επεσήμαναν ότι δεν εκχωρήθηκαν αρμοδιότητες σε διεθνή όργανα, ενώ χαρακτήρισαν τα μέτρα (περικοπές αποδοχών, επιδομάτων, κ.λπ.) αναγκαία και πρόσφορα λόγω του κινδύνου κατάρρευσης της χώρας, αλλά και αναλογικά στο μέτρο του δυνατού.

Όπως είπαν, αν δεν προχωρούσε η κυβέρνηση στη λύση του Μνημονίου δεν θα έβρισκε χρήματα στις αγορές, δεν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και έτσι θα βρισκόταν σε πραγματική κατάσταση ανάγκης και θα δήλωνε ίσως χρεοκοπία.

Το δικαστήριο επιφυλάχθηκε να εκδώσει την απόφασή του.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Αντισυνταγματικό βγάζει το Μνημόνιο το Συμβούλιο της Επικρατείας

-Για την άρση της ασυλίας της εθνικής κυριαρχίας οπότε μπορούν οι δανειστές μας να κατασχέσουν ακόμη και την Ακρόπολη!

Στις 28 Νοεμβρίου, λίγες μέρες μετά τον δεύτερο γύρο των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση, θα συζητηθούν στο Συμβούλιο της Επικρατείας οι προσφυγές οργανώσεων και φορέων που ζητούν να ακυρωθούν ως αντισυνταγματικές οι περικοπές μισθών και επιδομάτων, καθώς και άλλοι όροι του Μνημονίου.

Όμως, σύμφωνα με προκαταρκτικές συζητήσεις που έχουν γίνει μεταξύ μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, η άποψη που διαμορφώνεται είναι η απόρριψη του εν λόγω αιτήματος.

Αντίθετα, όπως τονίζουν έγκυρες πληροφορίες, η τάση που υπάρχει είναι να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο όρος που προβλέπει ότι η Ελλάδα δεν θα επικαλεστεί την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας έναντι των δανειστών, που σημαίνει ότι θα μπορούν να κατάσχουν δημόσια περιουσία όπως κτίρια, πολεμικά αεροπλάνα, πλοία, μέχρι και αρχαιολογικούς χώρους, ακόμη και την Ακρόπολη! Η απόφαση θα είναι τέτοια που δεν θα αφήνει περιθώρια στην κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα να συμφωνήσει με την “ τρόικα” στην απάλειψη του συγκεκριμένου όρου από το κείμενο του Μνημονίου.

Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσουν οι εκπρόσωποι των δανειστών μας, καθώς με αυτόν τον τρόπο είχαν εξασφαλίσει πως ό,τι κι αν συμβεί θα πάρουν πίσω τα χρήματα που θα μας δανείσουν στην διάρκεια της τριετίας.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ 31-10-2010

Η Δίκη του Μνημονίου

 Αναδημοσίευση απο filologos10.wordpress.com


Στην 100 σελίδων προσφυγή της ΑΔΕΔΥ, του ΔΣΑ, της ΕΣΗΕΑ, της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων, πολιτών και άλλων, κατά του Μνημονίου στο Συμβούλιο της Επικρατείας,βασικός λόγος ακύρωσης του μνημονίου και των υπουργικών αποφάσεων που το υλοποιούν, είναι η παραβίαση του δικαιώματος της «περιουσίας».
Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το άρθρο 1 του πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα προστατεύει πλήρως και τα περιουσιακά δικαιώματα. Ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνονται όλες οι απαιτήσεις είτε έχουν αναγνωρισθεί από διαιτητική ή δικαστική απόφαση είτε δημιουργθηκαν από το εθνικό δίκαιο. Σύμφωνα με τις αποφάσεις των δικαστηρίων, οι τακτικές αποδοχές που καταβάλλονται σ’ εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, μπορεί να μειωθούν μόνο για λόγους δημόσιας ωφέλειας και πάντα μετά από δικαστικό έλεγχο.
Κατά την πάγια πλέον ελληνική αλλά και ευρωπαϊκή νομολογία, η έννοια του δημόσιου συμφέροντος, η οποία δικαιολογεί αποστέρηση ιδιοκτησίας ή περιουσιακού δικαιώματος, δεν μπορεί να συνδεθεί απλώς με το τρέχον έλλειμμα του Δημοσίου.
Σύμφωνα με την προσφυγή, οι περικοπές μισθών και συντάξεων καταλύουν την αρχή της αναλογικότητας, καθώς δεν ορίζεται καν ότι είναι προσωρινές. Σύμφωνα δε με την απόφαση 1975/1991 του ΣτΕ, μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία της εθνικής οικονομίας δεν θίγουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και την προστατευόμενη εκ του Συντάγματος ελευθερία των συλλογικών διαπραγματεύσεων, μόνο όταν έχουν παροδικό χαρακτήρα. Η κυβέρνηση το μόνο που απαντά εδώ είναι ότι οι περικοπές έχουν παροδικό χαρακτήρα και ήταν κατάλληλες και αναγκαίες!
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν επίσης ότι οι περικοπές καταργούν ρυθμίσεις συλλογικών συμβάσεων εργασίας και συμφωνιών που έχουν καταρτιστεί στο Δημόσιο, παραβιάζοντας το άρθρο 22 παρ. 2 του Συντάγματος. Αλλωστε και η νέα Συνθήκη της Λισαβόνας ενισχύει τη συλλογική δράση.
Η προσφυγή θίγει επίσης ως λόγο ακύρωσης και την πλημμελή διαδικασία επικύρωσης του νόμου 3845/2010, ο οποίος, αν και αποτελεί διεθνή συνθήκη, δεν ψηφίστηκε από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών, όπως επιβάλλει το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος.
Απο την πλευρά της, η κυβέρνηση επικαλείται έκτακτη και απρόβλεπτη ανάγκη της εθνικής οικονομίας επικαλείται και ζητά την απόρριψη ως νομικά και ουσιαστικά αβάσιμων όλων των νομικών επιχειρημάτων της προσφυγής κατά του μνημονίου.
Σε έγγραφο του υπουργείου Εργασίας (το υπουργείο Οικονομικών δεν απάντησε ακόμη), οι περικοπές χαρακτηρίζονται «συνταγματικώς ανεκτές» και ως το λιγότερο βλαπτικό μέτρο σε βάρος των συνταξιούχων, οι οποίοι αν κάνουν υπομονή τρία χρόνια θα έχουν νέες προοπτικές!
Περιορισμένη διάρκεια
Σύμφωνα με το έγγραφο, «τις περικοπές επιβάλλουν λόγοι γενικότερου δημόσιου συμφέροντος (συνδεόμενοι με τη λειτουργία της εθνικής οικονομίας) και στηρίζουν την οικονομική ισορροπία των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης, διανοίγοντας προοπτικές εξυγίανσής τους στο σχετικά σύντομο διάστημα της τριετίας που υπολογίζεται ότι θα εξέλθει η χώρα από την παρούσα κρίση».
«Οι ίδιοι λόγοι δημοσίου συμφέροντος (αντιμετώπιση της έκτακτης, εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης της εθνικής οικονομίας), οδήγησαν και στις μειώσεις των επιδομάτων των εργαζομενων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά θεμιτή κάμψη των ισχυουσών γι’ αυτούς συλλογικών συμβάσεων εργασίας», προσθέτει το υπουργείο, επικαλούμενο απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ (2289/87).
Κατά την κυβέρνηση, οι περικοπές ήταν «το μόνο κατάλληλο μέτρο για την προστασία του ασφαλιστικού κεφαλαίου και τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών οργανισμών». Τις αποκαλεί μάλιστα «αναγκαίο και επιβεβλημένο μέτρο, εφόσον δεν μπορούσε να ληφθεί πιο ήπιο ή να θεσπισθεί διάταξη λιγότερο βλαπτική για τα συμφέροντα των συνταξιούχων που να διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του όλου συστήματος»!
Επιμένει επίσης ότι «τα πλεονεκτήματα του μέτρου αυτού υποσκελίζουν τα μειονεκτήματά του»! Οπως αναφέρει το έγγραφο, «το μέτρο έχει αρχή, μέση και τέλος, δηλαδή χαρακτηρίζεται από μια παροδικότητα όπως και η εθνική προσπάθεια για τη διάσωση του κράτους, η οποία εάν ευοδωθεί (γεγονός που ήδη διαφαίνεται από τα αίσια δημοσιονομικά αποτελέσματα που έχουν επιτευχθεί μέχρι σήμερα) και σωθεί τελικώς η χώρα, στο τέλος της τριετίας θα ανοίξουν νέες (πολύ καλύτερες των σημερινών) προοπτικές για τους συνταξιούχους»!
Αφ’ ετέρου δε, δεν θίγει με την ίδια ένταση όλους τους συνταξιούχους, αφού λαμβάνει πρόνοια ώστε οι μειώσεις στα δώρα τους να είναι ανάλογες με το ποσό της σύνταξης, ενώ εξαιρεί και ορισμένες ευαίσθητες κατηγορίες (ανάπηρους, τυφλούς, παραπληγικούς).
Το Δημόσιο επικαλείται διάφορες αποφάσεις ανώτατων δικαστηρίων, ιδίως του ΣτΕ και του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ότι «ο περιορισμός του συνταγματικώς προστατευομένου δικαιώματος μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν είναι αναγκαίος και συνδέεται με το σκοπό που επιδιώκει ο νόμος».
Υποστηρίζει επίσης, ότι με βάση αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, «το δικαίωμα πρόσβασης στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν εμπεριέχει αξίωση για παροχή σύνταξης ορισμένου ύψους και επομένως το κράτος λαμβάνοντας υπόψη τους γενικότερους στόχους της οικονομικής πολιτικής μπορεί να αυξομειώνει τις συνταξιοδοτικές παροχές».
Η κυβέρνηση αντικρούει επίσης (χωρίς καμία αναλυτική παράθεση θέσεων) την άποψη ότι το μνημόνιο έπρεπε να ψηφισθεί από τη Βουλή με την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών αντί της σχετικής πλειοψηφίας (151). Οπως αναφέρεται απλώς, το περιεχόμενο του νόμου 3845/2010, δυνάμει του οποίου εκδόθηκε η υπουργική απόφαση περικοπών των συντάξεων, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 28 του Συντάγματος!

Ο Κινέζος εργάτης παίρνει σύνταξη (και πότε); Εσύ γιατί παίρνεις νωρίτερα ρε "προνομιούχε";

Αναδημοσίευση απο tsak-giorgis.blogspot.com




Σε παλιότερη ανάρτηση, λέγαμε ότι:

Ας πούμε ότι είστε εργοδότης, και ψάχνετε να αγοράσετε την εργατική δύναμη μερικών εργατών για να παράγουν σε ένα εργοστάσιο το οποίο διευθύνετε. Στον καπιταλισμό, ο εργάτης είναι και αυτός ένας ιδιότυπος...έμπορος, που έχει ως μοναδικό του εμπόρευμα την εργατική του δύναμη, την οποία είναι υποχρεωμένος να πουλήσει στον εργοδότη, αλλιώς δε θα έχει τα απαραίτητα για να ζήσει.

Πηγαίνετε λοιπόν μια "βόλτα στα μαγαζιά", και διαπιστώνετε ότι στο μαγαζί Α (ας το ονομάσουμε Αγγλία) έχουν εργατική δύναμη στην «τιμή» των (πχ)

• 1000 ευρώ/μήνα
• ασφάλιση
• σύνταξη στα 67
• κάποια συνδικαλιστικά δικαιώματα
• σχετική ελευθερία [αντι]λόγου, κτλ.

Τόσα ζητούν οι εργάτες για να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη εκεί.
Αν πάτε μετά στο μαγαζί Β (ας το πούμε Ισπανία), οι εργάτες εκεί κοστίζουν

• 900 ευρώ/μήνα
• ασφάλιση
• σύνταξη στα 67
• κάποια συνδικαλιστικά δικαιώματα
• σχετικά περισσότερη ελευθερία [αντί]λόγου, κτλ.

Έπειτα, στο μαγαζί Γ (ας το πούμε Βουλγαρία), οι εργάτες θα σας ζητήσουν

• 500 ευρώ/μήνα
• ασφάλιση
• σύνταξη στα 67
• ελάχιστα συνδικαλιστικά δικαιώματα
• μικρή ελευθερία [αντί]λόγου, κτλ.

Στο μαγαζί Δ τώρα (ας το πούμε Κίνα), μπορείτε να αγοράσετε εργάτες για

• 200 ευρώ/μήνα
• ανύπαρκτη ασφάλιση
• σύνταξη ούτε και εγώ ξέρω πότε
• σχεδόν ανύπαρκτα συνδικαλιστικά δικαιώματα
• σχεδόν ανύπαρκτη ελευθερία [αντί]λόγου, εγγύηση από το κράτος ότι αν κουνηθούν οι εργάτες θα τους καταστείλει, κτλ.

Από που θα "ψωνίζατε" εργατική δύναμη;

Ίσως να δυσανασχετείτε που παρουσιάζω τους εργάτες ως εμπόρους [της εργατικής τους δύναμης]. Και όμως, το μόνο πράγμα που έχει ο εργάτης σε ένα κόσμο «όπου όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται» είναι η εργατική του δύναμη.

Και όσο η παραγωγή ελέγχεται από λίγους ανθρώπους (τους κεφαλαιοκράτες), αυτό θα συμβαίνει, οι εργάτες θα τους πουλούν την εργατική τους δύναμη, και αν ζητήσουν «πολλά λεφτά», οι αγοραστές θα φεύγουν αν δε σταματηθούν, και θα πηγαίνουν αλλού, όπου τους κάνουν καλύτερη τιμή.

Παρατηρήστε πχ στην Ελλάδα την κουβέντα για τη «γενιά των 700 ευρώ»...
Είναι απογοητευτικό να βλέπει κανείς ότι όσο δίκιο και αν έχουν όσοι μιλούν πχ για ζητήματα όπως η «γενιά των 700 ευρώ», και το πόσο λίγα είναι αυτά τα χρήματα, δυστυχώς βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος:
Ποιο είναι το δάσος;

Το δάσος είναι ότι σε σχέση με τις τιμές του μαγαζιού Δ (Κίνα, Ινδία, κτλ), η τιμή των 700 ευρώ/μήνα είναι πολύ ακριβή...

Θυμηθείτε αυτά που είπαμε παραπάνω - ότι δηλαδή στα μάτια ενός αγοραστή που μπορεί να πάει στο μαγαζί Δ, οι τιμές του μαγαζιού Α, Β, Γ είναι πολύ ακριβές.
Ακόμα και τα 700 ευρώ/μήνα είναι «πολλά», όταν μπορείς να βρεις εργάτες για 1 με 2 δολάρια την ημέρα.

Στα μάτια ενός τέτοιου αγοραστή (εργοδότη), ο εργάτης των 700 ευρώ είναι «προνομιούχος», ο εργάτης που διαμαρτύρεται για το χαμηλό μισθό του είναι «αυθάδης» (ειδικά από τη στιγμή που αν ο εργάτης στην Κίνα καταστέλλεται βιαίως αν τυχόν κινητοποιηθεί από το κράτος, λογοκρίνεται αν θέλει να πει κάτι «ύποπτο» για τους εκμεταλλευτές του, κτλ), ο εργάτης που θέλει κοινωνική ασφάλιση-ένσημα για να έχει περίθαλψη είναι «καλομαθημένος» (πολλοί Κινέζοι εργάτες ζουν στις τρώγλες, και εσείς διαμαρτύρεστε για το ότι πολλαπλασιάζονται τα ράντζα στα νοσοκομεία? Δε φτάνει που έχετε νοσοκομεία, θέλετε και κρεβάτια – σα δε ντρέπεστε ρε «αχάριστοι»...)

Επιπρόσθετα, ακόμα και αν ένας εργοδότης δε μεταναστεύσει για προορισμούς όπως η Κίνα, με χαμηλό εργατικό κόστος, θα πρέπει μετά να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό από τους υπόλοιπους εργοδότες που έχουν πάει εκεί, και τώρα εισάγουν τα ίδια εμπορεύματα με αυτόν, σε χαμηλότερες (ανταγωνιστικότερες) τιμές, με αποτέλεσμα όσοι μένουν στη δύση (κυρίως οι μικροί κεφαλαιοκράτες, αυτοί δηλαδή που δεν έχουν τη δυνατότητα να μεταναστεύσουν) να κλείνουν, ή να συρρικνώνονται, κτλ, και η "ελεύθερη αγορά" να γίνεται στην πραγματικότητα ολοένα και πιο ολιγοπωλιακή (καθώς μένουν μόνο λίγοι σε κάθε κλάδο).

Φτάνουμε λοιπόν σε μια κατάσταση όπου ξεκάθαρα πλέον η επιβίωση του καπιταλισμού εξαρτάται από την ικανότητα του να κλέψει ακόμα περισσότερο τους εργάτες ("κινεζοποίηση").

-Γρήγορα, θα αργήσουμε στη δουλειά!
-Ποια δουλειά, ξέχασες ότι χθες μας απέλυσαν;

Διαβάζουμε τώρα στην "Καθημερινή":

Μαύρη τρύπα 1 δισ. ευρώ έχει το ΙΚΑ
Σε τραπεζικό δανεισμό θα υποχρεωθεί να καταφύγει το ΙΚΑ προκειμένου να καλύψει τις υποχρεώσεις του, καθώς δεν μπορεί να περιμένει από τον φετινό προϋπολογισμό άλλες πιστώσεις πέραν αυτών που έχουν ήδη εγγραφεί και εγκριθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου.

Εδώ γιατί δεν έχει "πακέτο σωτηρίας";
Μάλιστα, δε χρειάζεται καν "πακέτο σωτηρίας" - στην πραγματικότητα, το κράτος χρωστά πολλά δις ευρώ στα ταμεία, αλλά δεν τα δίνει. Τα δίνει στις τράπεζες, "και άσε τα κορόιδα να ψάχνονται όταν δε θα πάρουν σύνταξη ποτέ των ποτών".

Άλλωστε, αν δεν παίρνουν σύνταξη, γίνονται πιο ανταγωνιστικοί στα μάτια του εργοδότη, που ψάχνει, ως αγοραστής [εργατικής δύναμης] που είναι, να ψωνίσει την καλύτερη δυνατή ποιότητα στη χαμηλότερη δυνατή τιμή.

Την ίδια ώρα, διαβάζουμε επίσης και άλλη μια νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης, που όλο μιλά για το πως θα αποφύγει το κράτος τη χρεωκοπία, αλλά αποφεύγει να πει πως οι πολιτικές της χρεωκοπούν το λαό, και φέρνουν φτώχεια "άλλων εποχών", που κάποιοι, κακώς, νόμιζαν πως είχαν παρέλθει "ανεπιστρεπτί":

Με εντολή κυβέρνησης και τρόικας ο ΟΑΕΔ διαμόρφωσε ένα νέο «πρωτότυπο» πρόγραμμα, που βάζει άμεσα σε εφαρμογή με διαδικασίες εξπρές τις επόμενες βδομάδες, και με το οποίο παρέχει επιδότηση 100% των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, ο ΟΑΕΔ θα παρέχει πλήρη απαλλαγή στους εργοδότες για το μισό προσωπικό τους από ασφαλιστικές εισφορές για ένα χρόνο, εφ’ όσον «δεσμευτούν» (!) ότι δεν θα απολύσουν το σύνολο του προσωπικού τους για 18 μήνες!

Την ίδια ώρα και ενώ θα τρέχει αυτό το «χαριστικό» για το κεφάλαιο πρόγραμμα, η κυβέρνηση μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο να μειώσει γενικώς τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές για όλους τους εργαζόμενους κατά 3 με 4 μονάδες. Μια τέτοια δραστική μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών ισοδυναμεί με την ουσιαστική κατάργησή τους!

Σε αυτό το πλαίσιο μάλλον πρέπει να ενταχθούν και οι εξαγγελίες της κ. Λ. Κατσέλη, αρμοδίας υπουργού Εργασίας, για την «συνεργασία δημόσιας και ιδιωτικής ασφάλισης» προκειμένου να τύχουν υγειονομικής περίθαλψης οι άνεργοι, το κόστος της οποίας, όπως είπε η κ. υπουργός, δεν υπερβαίνει τα 5 ευρώ το μήνα!

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες 400 χιλ. άνεργοι που επιδοτούνται από τον ΟΑΕΔ, θα αποκτήσουν ιδιωτικά συμβόλαια πρωτοβάθμιας περίθαλψης (η Νοσοκομειακή περίθαλψη κουτσά στραβά καλύπτεται( από το ΕΣΥ) τα οποία θα συναφθούν με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, το κόστος των οποίων θα καταβάλλει ο ΟΑΕΔ μέσω κοινοτικών χρηματοδοτήσεων.

Χαράς Ευαγγέλια! Η πλήρης ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης θα ξεκινήσει από τους ανέργους και έχει ο Θεός! Άλλωστε, σε λίγο, οι άνεργοι και οι απασχολούμενοι θα είναι μάλλον περισσότεροι από αυτούς που θα έχουν πλήρη απασχόληση!

Την ίδια ώρα που το πρόγραμμα επιδότησης των εργοδοτικών εισφορών τρέχει με ταχύτητα φωτός, οι συναρμόδιοι υπουργοί έχουν ξεχάσει να συνυπογράψουν, κατά το «ΒΗΜΑ», προγράμματα για ανέργους ύψους 600 εκατ. ευρώ! Βλέπετε αυτά τα πράγματα θα αφορούν πράγματι ανέργους και δεν θα είναι προγράμματα που, στο όνομα των ανέργων, προσφέρουν «τζάμπα» χρήμα στους εργοδότες!

Με απλά λόγια, οι φόροι που πληρώνει [και] ο εργάτης στο κράτος θα πηγαίνουν στις τσέπες των εργοδοτών, που θα επιδοτούνται προκειμένου να μην καταβάλλουν από την τσέπη τους τις εισφορές για την ασφάλιση του εργάτη. Είναι σαν ένα "παζάρι", με τον πωλητή να κάνει μια "καλύτερη τιμή" ("έκπτωση") στον υποψήφιο αγοραστή, ώστε αυτός να ψωνίσει. Μόνο που πλέον η "τιμή" (ο μισθός, τα ωράρια και τα δικαιώματα του εργάτη) έχει πέσει τόσο πολύ, που πολλοί δε μπορούν καν να τα βγάλουν πέρα.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά αν ρίξει μια ματιά στις τιμές των γειτονικών μαγαζιών (από την εντελώς διπλανή Βουλγαρία, έως την Κίνα και την Ινδία), θα δει ότι στην πραγματικότητα, ο δυτικός εργάτης πρέπει να κάνει ακόμα μεγαλύτερες "εκπτώσεις" προκειμένου να προτιμηθεί από τον εργοδότη-αγοραστή της εργατικής του δύναμης, σε σημείο που δε θα μπορέσουν καν να επιβιώσουν πολλοί από εμάς, ενώ οι υπόλοιποι θα ζουν στη φτώχεια και την ανέχεια.

ΥΓ: Δεν είναι τυχαία και η δήλωση του Μητσοτάκη χθες στο mega (όποτε θέλουν κάποιος να επιτεθεί "μέχρι τέλους" στους εργάτες, φέρνουν το Μητσοτάκη να μιλήσει στα δελτία ειδήσεων), ότι ο Σαμαράς είναι "λαϊκιστής" που λέει ότι το μνημόνιο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, και επίσης ότι, άσχετα με το αν υπογραφόταν το μνημόνιο ή όχι «Τα μέτρα δεν μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει. Τα μέτρα είναι όλα αναγκαία και χρειάζονται κι άλλα».

Αυτό που λέει ο Μητσοτάκης, και όχι μόνο αυτός βέβαια, είναι πως άσχετα με το ποιο κόμμα κυβερνά, και άσχετα με το αν υπογράφεται ένα μνημόνιο με το ΔΝΤ ή όχι, αυτό που ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ χρειάζεται το καπιταλιστικό σύστημα σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι να ρημαχθούν οι εργάτες. Το αν αυτό θα γίνει μέσω του μνημονίου, ή αν θα υπογραφεί ένας άλλος νόμος, κτλ είναι δευτερεύων. Το πρωτεύουν είναι να "ρίξει τις τιμές" ο εργάτης, ώστε να "κινεζοποιηθεί", ή έστω να "βουλγαροποιηθεί", ώστε να γίνει πιο φτωχός ("ανταγωνιστικός") στα μάτια του εργοδότη, που ελέγχει ολιγοπωλιακά την παραγωγή...

Αρχίζει ο δεύτερος γύρος

Αναδημοσίευση απο aristerovima.gr

Από τα ρετιρέ των δημοσιογραφικών και πολιτικών ελίτ, η επέλαση των βαρβάρων μοιάζει να προχωρά, θηριώδης και σαρωτική, χωρίς να συναντά ουσιαστική αντίσταση. Οι απολύσεις δίνουν και παίρνουν, το Ελληνικό προορίζεται για μπορντέλο πολυτελείας, τα πανεπιστήμια γίνονται ΙΕΚ της κακιάς ώρας και το ΙΚΑ κόβει τα ειδικά, θεραπευτικά υποδήματα για τους διαβητικούς με το κυνικό επιχείρημα ότι… «δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλώς καθυστερεί για ένα-δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος»!!! Μια απόφαση- μνημείο κοινωνικού φασισμού, που νομιμοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στους εγκληματικά διεστραμμένους γραφειοκράτες που την έλαβαν και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, πραγματικούς ηθικούς αυτουργούς προαναγγελθέντων εγκλημάτων, ιδιαζόντως ειδεχθών. Στο μεταξύ, ο Γιώργος Παπανδρέου τιμάται στο Βερολίνο σαν πρωθυπουργός κατοχικής κυβέρνησης που βγάζει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά, λες και κυρίαρχοι και επικυρίαρχοι τίποτα δεν φοβούνται και για τίποτα δεν ντρέπονται πια, ήσυχοι ότι η σιωπή των αμνών είναι δεδομένη και η υποδούλωση αυτού του λαού οριστική. Κι όμως, οι διεργασίες που εξελίσσονται, αθόρυβα αλλά επίμονα, στις τεκτονικές πλάκες της οικονομίας και στα αβυσσαλέα ρήγματα του κοινωνικού βυθού, προοιωνίζονται σεισμούς και τσουνάμια που δεν έχει ξαναγνωρίσει αυτός ο τόπος στα μετεμφυλιακά χρόνια.

Ήδη, στους κύκλους των μεγαλοεπιχειρηματιών και των τραπεζιτών, που κατανοούν πολύ καλύτερα τα ζοφερά αποτελέσματα του μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής από τις ομιλούσες γραβάτες στα δελτία των οκτώ, το κλίμα έχει αλλάξει αισθητά τις τελευταίες εβδομάδες. Γνωρίζουν ότι η χρεωκοπία, την οποία υποτίθεται ότι θα απέτρεπε το μνημόνιο, είναι απλώς θέμα χρόνου και αρχίζουν να προετοιμάζουν το έδαφος για τον «δεύτερο γύρο». Το επικρατέστερο σενάριο μιλάει για μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους, με τη συναίνεση των μεγάλων γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του και με αντάλλαγμα ένα νέο γύρο ακρωτηριασμού των λαϊκών δικαιωμάτων (είπα ακρωτηριασμού; μα η πραγματικότητα έχει ήδη δώσει κυριολεκτικό νόημα στις ανατριχιαστικές μεταφορές!). Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται η δήθεν αντιμνημονιακή στάση Σαμαρά και Μίχαλου, που προτείνουν στην αστική τάξη μια εναλλακτική, αλλά εξίσου ταξική πολιτική για την επόμενη μέρα, βασισμένη στο Ριγκανικό δίπολο αυστηρότερη συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών- μείωση των φόρων, με την ελπίδα επανασυγκρότησης της συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με τη μικροαστική τάξη, που έχει υποστεί σοβαρά ρήγματα.

Στο μεταξύ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οδηγούν τον πειθήνιο φοροεισπράχτορα της Ελληνικής Νομαρχίας, Γιώργο Παπανδρέου, στην οδό του μαρτυρίου. Πρώτα ήρθε η Κομισιόν, διά στόματος Όλι Ρεν, να προαναγγείλει αναθεώρηση του ελληνικού ελλείμματος προς τα πάνω, προλειαίνοντας το έδαφος γι αυτό που με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθήσει: «Λυπούμαστε, οι στατιστικές σας ήταν και πάλι λάθος, επομένως αυτά που μαζέψατε δεν φτάνουν, κόψτε το λαιμό σας και βρείτε περισσότερα»! Από κοντά ήρθε ο «σοσιαλιστής» πρόεδρος του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος- Καν, να εκφράσει τη «λύπη» του για την «ατυχή» εξέλιξη, πιέζοντας κι αυτός για νέα μέτρα. Διαβλέποντας την επερχόμενη κατάρρευση, πολλοί σπεύδουν να πάρουν αποστάσεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένου του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, ο οποίος ομολόγησε αυτό που μέχρι χθες μόνο οι ριζοσπάστες τολμούσαν να υποστηρίξουν: Ότι Γερμανοί και Γάλλοι γνώριζαν ήδη προτού μπει η Ελλάδα στην ΟΝΕ τη σαθρή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών της, αλλά επέμεναν να την δανείζουν για να πουλάνε τα προϊόντα τους και να απομυζούν τόκους- επομένως είναι οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για την κρίση χρέους. Δεν δίστασε, μάλιστα, να προσθέσει «εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτά που γνώριζα», αποκαλύπτοντας τον πραγματικό χαρακτήρα μιας «Ενωμένης Ευρώπης», που δεν μοιάζει καν με «διοικητικό συμβούλιο μετοχικής εταιρείας», όπως αποκαλούσε ο Μαρξ την κυβέρνηση ενός αστικού κράτους, αλλά φέρνει περισσότερο προς σύναξη αφεντικών της Μαφίας, όπου ισχύει ο νόμος της «ομερτά».

Η ελληνική ολιγαρχία θα μπορούσε να ελπίζει, ίσως, σε ηπιότερες εξελίξεις αν η κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία υποσχόταν μια ισχυρή και μακροπρόθεσμα βιώσιμη ανάκαμψη. Δυστυχώς γι αυτήν, το διεθνές περιβάλλον εμφανίζεται δυσοίωνο, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο τη θέση της. Οι δύο μεγαλύτερες βιομηχανικές δυνάμεις, Αμερική και Ιαπωνία, βρίσκονται στο κατώφλι της διπλής ύφεσης. Τα ισχυρότερα αστικά έντυπα σε όλο τον κόσμο αγωνιούν για τα τύμπανα που ακούγονται ολοένα και πιο δυνατά μέσα στη νύχτα, αναγγέλλοντας έναν παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο όλων εναντίον όλων. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της παγκοσμιοποίησης, την επαναφορά ισχυρών προστατευτικών δασμών, δηλαδή ανοιχτών εμπορικών πολέμων- κάτι που έγινε και μετά τη μεγάλη κρίση του 1929- ’32, μόνο που αυτή τη φορά, αν εκδηλωθεί, θα διεξαχθεί όχι μεταξύ κρατών, αλλά μεταξύ τεράστιων περιφερειακών μπλοκ.

Ανησυχητική είναι η κατάσταση και στην Ευρώπη, όπου οι τράπεζες, παρά τα τεράστια ποσά που ρούφηξαν από τα κράτη (δηλαδή, από μισθωτούς και μικροαστούς), παραμένουν ευάλωτες (στην Ιρλανδία, στα όρια της κατάρρευσης), με σωρεία σκελετών στα ντουλάπια τους, απειλώντας ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσουν συστημική κατάρρευση. Στο μεταξύ, η Γερμανία έχει πάψει από καιρό να λειτουργεί ως δυναμική ατμομηχανή της Ευρώπης, αντίθετα, ολοένα και περισσότερο θρέφεται από τις σάρκες των υπολοίπων. Όπως έχει αποδείξει η τεκμηριωμένη δουλειά του Κώστα Λαπαβίτσα και των συνεργατών του στο ινστιτούτο RMF, η ευρωζώνη πολώνεται μεταξύ ηγεμονικού πυρήνα και υποτελούς περιφέρειας, γεγονός που τείνει να την διαρρήξει ολοκληρωτικά. Οι περιφερειακές χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης τείνουν να γίνουν ένα είδος «Λατινικής Αμερικής» στο ανατολικό ημισφαίριο. Το αστικό όραμα της «ισχυρής Ελλάδας του ευρώ» καταρρέει και η επαπειλούμενη υποβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης στον παγκόσμιο, καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, σε συνδυασμό με την άνοδο της ανταγωνιστικής, τουρκικής αστικής τάξης, διαμορφώνει συνθήκες πραγματικής εθνικής κρίσης.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι κάτι περισσότερο από πιθανό ότι τη σημερινή κατάσταση της γενικευμένης, κοινωνικής παραπληγίας θα διαδεχθεί μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη, της οποίας η μορφή, οι πρωταγωνιστές, τα συνθήματα και τα αποτελέσματα είναι εντελώς ανοιχτά και εξαρτώνται καθοριστικά από την ετοιμότητα και επάρκεια των πολιτικών δυνάμεων. Ήδη, το κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων είναι απαγορευμένη ζώνη για τους υπουργούς και τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και για εξευτελισμένους γραφειοκράτες τύπου Παναγόπουλου, που μόνο με ισχυρή συνοδεία αστυνομικής δύναμης τολμούν να περιφέρονται σε δημόσιους χώρους. Στο μεταξύ, η αστική τάξη, αν και στηρίζει με κάθε τρόπο τον Γιώργο Παπανδρέου (μέσω των μεγάλων συγκροτημάτων, ο πλουραλισμός των οποίων θυμίζει Σοβιετική Ένωση της Πράβδα και της Ιζβέστια, αλλά και μέσω πολιτικών δεκανικιών κάθε είδους, από τον Καρατζαφέρη και τη Ντόρα μέχρι τον Κουβέλη), έχει αρχίσει να τον αντιμετωπίζει περισσότερο ως πολιορκητικό κριό, που κάποια στιγμή θα σπάσει και θα αντικατασταθεί. Από εδώ και η αναζήτηση κάθε είδους εφεδρειών, συμπεριλαμβανομένου του «καλού ΠΑΣΟΚ», που θα κληθεί να απορροφήσει ανώδυνα τη λαϊκή οργή- τηρουμένων των αναλογιών, όπως έγινε και στην Αργεντινή, όπου ήταν οι «κακοί» Περονιστές του Μένεμ που ξεπούλησαν τη χώρα και οι «καλοί» Περονιστές του ντε λα Ρούα που καρπώθηκαν τα κυβερνητικά λάφυρα του «Αργεντινάσο».

Σ’ αυτό το φόντο, ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά τις μαχόμενες και σκεπτόμενες αριστερές δυνάμεις να υπερβούν χρόνιες αδυναμίες που απειλούν να τις καθηλώσουν στο γνωστό ρόλο εκείνου που βλέπει τα τρένα της ιστορίας να περνούν και τα ποτάμια της λαϊκής κινητοποίησης να κυλούν μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να καταφέρνουμε να πιούμε μια στάλα. Εκείνο που ο κόσμος της εργασίας περιμένει από τις δυνάμεις της Αριστεράς είναι: Πρώτον, ένα συνεκτικό πρόγραμμα άμεσης απάντησης στην κρίση. Δεύτερον, μια κρίσιμη μάζα, ένα ισχυρό και μαζικό ενιαίο μέτωπο πάλης, που θα μπορεί να στηρίξει και να κάνει αξιόπιστη αυτή την πρόταση. Και τρίτον, το δρόμο για κάποιες παραδειγματικές, νικηφόρες μάχες που θα αλλάξουν την ψυχολογία των μαζών και το συσχετισμό των δυνάμεων.

Η διεθνής διάσκεψη που οργανώνουν το Αριστερό Βήμα και η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών το διήμερο 15 και 16 Οκτώβρη στο Πάντειο, αλλά και η πορεία των μαχόμενων καλλιτεχνών στους δρόμους της Αθήνας εναντίον του μνημονίου, με αφετηρία την αμαρτωλή Σοφοκλέους, αποτελούν μικρά, αλλά σταθερά βήματα, που έρχονται να προστεθούν στις πρωτοποριακές προσπάθειες πολλών κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων, σ΄ αυτή τη μεγάλη πορεία που ανοίγεται μπροστά μας. Την εβδομάδα που η ενισχυμένη αντιπροσωπεία της τρόικας και της Eurostat θα βρίσκεται στην Αθήνα για την προετοιμασία των νέων όρων του κατοχικού δανείου, αγωνιστές της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων, εργαζόμενοι και διανοούμενοι, μαζί με μαρξιστές οικονομολόγους και θεωρητικούς από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, θα ανιχνεύουν τους δρόμους και τους όρους για ένα νέο μέλλον της εργασίας, της Ελλάδας, της Ευρώπης και της Αριστεράς. Ύστερα από ένα καλοκαίρι κοινωνικής κατατονίας και απογοητεύσεων στο χώρο της Αριστεράς, τα νυχτερινά συνθήματα θα πυκνώσουν:

«Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες»!

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ (ΣτΕ) "ΑΚΥΡΩΝΕΙ" ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

Αναδημοσίευση απο iskra.gr

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΕ: ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ-ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ!
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΘΟΔΕΥΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ!

Ως γνωστόν, προ τριμήνου, μια σειρά συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις (ΑΔΕΔΥ, Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ΤΕΕ, ΕΣΗΕΑ, ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, κλπ) είχαν καταθέσει προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) σχετικά με την Συνταγματικότητα του Μνημονίου και μέτρων που περιλαμβάνει και εφαρμόζει η Κυβέρνηση.

Η εισήγηση για την προσφυγή των παραπάνω οργανώσεων επί της αντισυνταγματικότητας του μνημονίου επρόκειτο να κατατεθεί την Παρασκευή 8/10/2010.    Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες αλλά και δημοσιεύματα του τύπου (βλ Πρώτο Θέμα 3/10) η εισήγηση στην Ολομέλεια του ΣτΕ θα κρίνει ως αντισυνταγματικές, τουλάχιστον, τις περικοπές στους μισθούς και συντάξεις αλλά και την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.
   Αν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν τότε το Μνημόνιο τινάζεται κυριολεκτικά στον «αέρα» αφού θα αμφισβητηθεί η «καρδιά» των μέτρων που περιέχει, πράγμα που θα προσλάβει σημαντικότατες πολιτικές προεκτάσεις!
   Να σημειώσουμε εδώ ότι σειρά οργανώσεων και μεμονωμένων πολιτών έχει προσφύγει, επίσης, στο ΣτΕ για να κριθούν ως αντισυνταγματικά τόσο το επικαιροποιημένο μνημόνιο όσο και ο νόμος για το ασφαλιστικό!
   Αν οι εξελίξεις στο ΣτΕ αποβούν θετικές τότε είναι προφανές πως μπορεί να δοθεί μια μεγάλη ώθηση στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, αφού οι τελευταίοι γυρεύουν εναγωνίως μια ελπιδοφόρα προοπτική για να φουντώσουν!

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΕΙ !

    Η Κυβέρνηση πανικόβλητη από τις διαφαινόμενες εξελίξεις στο ΣτΕ σε βάρος του μνημονίου μεθοδεύει - και μάλλον έχει επιτύχει - την αναβολή της προγραμματισμένης για τις 8 Οκτώβρη συζήτησης ενώπιον της Ολομέλειας του ΣτΕ.

   Η αναβολή της συζήτησης, έγινε κατόπιν της μεθοδευμένης «παράλειψης» του Υπουργείου Οικονομικών αλλά και άλλων Υπουργείων, να αποστείλουν στο ΣτΕ τις θέσεις του Ελληνικού Δημοσίου και άλλα συναφή έγγραφα. Όπως είναι εύλογο, αυτά τα έγγραφα είναι τυπικά απαραίτητα προκειμένου το ΣτΕ να συζητήσει και να εκδώσει απόφαση.

   Προφανώς, δια της κωλυσιεργίας, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, προσπαθεί να «αγοράσει χρόνο» και φυσικά να ασκήσει ασφυκτικές πιέσεις στους δικαστές του ΣτΕ.

   Βέβαια όλη αυτή η εξέλιξη δεν πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία. Ήδη από τη συνέντευξή τύπου που είχε παραχωρήσει στη ΔΕΘ, ο ίδιος Πρωθυπουργός είχε αφήσει να εννοηθεί πως θα αναζητηθούν τρόποι να παρακαμφθεί το πνεύμα (αν όχι και το γράμμα) μιας πιθανής «αντιμνημονιακής» απόφασης του ΣτΕ. Συγκεκριμένα, σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου για την προσφυγή φορέων στο ΣτΕ κατά του μνημονίου ο Γ. Παπανδρέου είχε δηλώσει «πως η χρεοκοπία της χώρας είναι πολιτικό και όχι νομικό ζήτημα».

   Βλέπουμε λοιπόν, πως η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είναι έτοιμη να κουρελιάσει ακόμα και συνταγματικούς θεσμούς όπως το Συμβούλιο της Επικρατείας, προκειμένου να υπερασπιστεί το μνημόνιο...

Ο ορισμός νέας ημερομηνίας συζήτησης μάλλον θα ανακοινωθεί την Παρασκευή 8 Οκτώβρη.

Κυβέρνηση δειλίας και φυγομαχίας

 Αναδημοσίευση απο http://tsak-giorgis.blogspot.com

Εδώ και καιρό υπάρχει μια μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ της εξουσιαστικής κάστας των δικαστών και της κυβέρνησης. Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες για το ποιοι είναι οι λόγοι αρκεί μια πρόταση, από χθεσινή παρέμβαση του δεξιού –με έντονη κομματική δράση και «πολλές άκρες»- πρόεδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Χ. Αθανασίου για να μπείτε στο κλίμα: «διαχρονικά η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία αντιμετωπίζει τη Δικαιοσύνη ως φτωχό συγγενή και διαθέτει ψίχουλα για την Δικαιοσύνη, ενώ απλόχερα αντιμετωπίζει τις άλλες δύο λειτουργίες του κράτους».
Για το μπαγιόκο δηλαδή είναι η όλη ιστορία.

Όταν λοιπόν την Κυριακή κυκλοφόρησε η φυλλάδα «Πρώτο Θέμα» -απ’ όπου είναι και η φωτογραφίες που δημοσιεύουμε- και έγραφε ότι είχε πληροφορίες ότι: «σημαντικά τμήματα του μνημονίου που υπέγραψε η χώρα μας με την τρόικα μπορεί να κριθούν από τη Δικαιοσύνη αντισυνταγματικά μετά την προσφυγή που κατέθεσαν προ τριμήνου πολλοί φορείς», ξέραμε ότι έχει βάση αυτό το δημοσίευμα.
Παράλληλα γνωρίζαμε τις κυβερνητικές προθέσεις αφού σύμφωνα με «κυβερνητικές πηγές», όπως  είχαν γράψει οι φυλλάδες όταν είχε κατατεθεί η προσφυγή, οι αξιωματούχοι της κατοχικής κυβέρνησης θεωρούσαν ότι «είναι κυβερνητική επιλογή η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης και όχι θέμα δικαστηρίων». Με δυο λόγια θα μεθόδευαν τον τρόπο με τον οποίο θα ξεπερνούσαν μια κατάσταση αν δεν μπορούσαν να την ελέγξουν.

Την πρώτη μεθόδευση την είδαμε σήμερα όταν διαβάσαμε ότι: «Αναβάλλεται η συζήτηση, ενώπιον της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, των προσφυγών κατά του μνημονίου και των οικονομικών περικοπών των δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων, η οποία είχε προγραμματιστεί για την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010. Η νέα ημερομηνία θα οριστεί την ερχόμενη Παρασκευή.

Η αναβολή της συζήτησης αποφασίστηκε από τις εισηγήτριες, συμβούλους Επικρατείας, Μαίρη Σάρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου, καθώς τα αρμόδια υπουργεία και ειδικά το υπουργείο Οικονομικών δεν απέστειλαν στο ΣτΕ τις θέσεις του ελληνικού Δημοσίου, καθώς και άλλα έγγραφα που απαιτούνται για να σχηματίσουν οι εισηγήτριες πλήρη νομική εικόνα των ζητημάτων που έχουν ανακύψει».

Και έχει απόλυτο δίκιο ο Αλέκος Αλαβάνος που σε δήλωσή του τονίζει:«Η κυβέρνηση για να επιτύχει αναβολή δεν έστειλε τις θέσεις του δημοσίου όπως κάνουν οι μικροαπατεώνες που κρύβονται».
«Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση παράδοσης στους ξένους, είναι και μια κυβέρνηση δειλίας και φυγομαχίας. Μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός ότι το Υπουργείο Οικονομικών δεν έστειλε στο Συμβούλιο της Επικρατείας τις θέσεις του ελληνικού δημοσίου για την προσφυγή ενάντια στο μνημόνιο των συνδικαλιστικών οργανώσεων», πρόσθεσε ο Αλέκος Αλαβάνος.

Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους

Αναδημοσίευση απο ethnos.gr

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν επιβεβαίωσε, μιλώντας σε θεσμικούς επενδυτές στο Λονδίνο, την υποψία που είχε ο ελληνικός λαός – ότι δηλαδή η Κομισιόν, η κυβέρνηση Παπανδρέου και το ΔΝΤ εξαπάτησαν με το περιβόητο Μνημόνιο τους Ελληνες προτάσσοντας ως πρόσχημα τρομοκράτησης του πληθυσμού το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα του προϋπολογισμού προκειμένου να πετύχουν άλλους στόχους, τους οποίους δεν τολμούσαν να ομολογήσουν δημόσια! «Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος», δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Δανός αξιωματούχος του ΔΝΤ που προίσταται της ομάδας των ξένων οικονομικών επικυρίαρχων της πατρίδας μας, ο οποίος περιέφερε τον Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Παρίσι, «αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».
Διευκρίνισε δε με καμάρι στους ξένους κερδοσκόπους του Σίτι του Λονδίνου ότι πολύ πιο σημαντικές από τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού ήταν οι μεταρρυθμίσεις στο εργασιακό και στο ασφαλιστικό – δηλαδή η λεηλασία των εισοδημάτων των εργαζομένων και η εξαθλίωση των συνταξιούχων!
Η ομολογία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική από πολιτική σκοπιά. Αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σφαγιασμός των εισοδημάτων των εργαζομένων και των συντάξεων δεν ήταν μια δυσάρεστη αναπότρεπτη συνέπεια των «τραγικών» δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας, μιας κατάστασης που εξανάγκασε την κυβέρνηση Παπανδρέου να προχωρήσει δήθεν με «πόνο ψυχής» στη λεηλασία των μισθών και των συντάξεων προκειμένου να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία.
Αντιθέτως, αποκαλύπτει ότι οι περικοπές μισθών και συντάξεων ήταν από την αρχή συνειδητός στόχος της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ηταν αυτοσκοπός και όχι ανεπιθύμητη παρενέργεια. Αυτή η αποκάλυψη, πέρα από το γεγονός ότι αναδεικνύει όλο το εύρος της υποκρισίας των θεατρινισμών του Ανδρέα Λοβέρδου στις τηλεοράσεις με τους κλαυθμυρισμούς του για το πόσο δήθεν πονούσε ο ίδιος κόβοντας τους μισθούς και τις συντάξεις, υποδηλώνει επίσης ότι σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν προτίθεται η κυβέρνηση Παπανδρέου να ξαναδώσει πίσω σε εργαζομένους και συνταξιούχους τα εισοδήματα που τους λεηλάτησε!
Υπό το πρίσμα αυτών των αποκαλύψεων αντιλαμβάνεται κανείς πολύ καλύτερα τώρα το πραγματικό βάθος της δήλωσης του υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη στη ΝΕΤ, στις αρχές Μαΐου, ότι «το ΔΝΤ ήταν η πρώτη επιλογή και η μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου 2009 και μετά», δηλαδή από την επομένη των βουλευτικών εκλογών που έφεραν θριαμβευτικά τον Γιώργο Παπανδρέου στην εξουσία για να βελτιώσει τη ζωή των Ελλήνων, στη βάση του θρυλικού πλέον συνθήματός του «λεφτά υπάρχουν!».
Οι ομολογίες του «γκαουλάιτερ» του ΔΝΤ δικαιώνουν όλους τους Ελληνες και ξένους αναλυτές που ευθύς εξαρχής έχουν επισημάνει και επιμένουν ότι το Μνημόνιο έχει στόχο τη διασφάλιση της ομαλής και ελεγχόμενης από τους ξένους επικυρίαρχους ροής χρημάτων για την εξόφληση των δανείων που έχουν χορηγήσει στην Ελλάδα οι ξένες τράπεζες, σχεδόν στο σύνολό τους ευρωπαϊκές. Το Μνημόνιο δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τη βελτίωση των θεμελιωδών μακροοικονομικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας. Αλλωστε, η βελτίωση είναι αδύνατη στο πλαίσιο του Μνημονίου για αυτό και με το που θα λήξει τυπικά η τριετής διάρκεια της ισχύος του, όλα τα δημοσιονομικά ελληνικά μεγέθη θα είναι πολύ χειρότερα από αυτά που παρέλαβε, με τη χώρα βυθισμένη ταυτόχρονα σε ύφεση!
Και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα είχε δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ της πριν υπαχθεί στο ταπεινωτικό και καταστροφικό καθεστώς του Μνημονίου και με τη λήξη του Μνημονίου θα έχει τουλάχιστον… 145% (!) του ΑΕΠ, υποδηλώνει πόσο άσχετοι είναι οι στόχοι του Μνημονίου με τη μείωση του χρέους. Δικαίως ο κόσμος αναλογίζεται τρομοκρατημένος ότι αν με δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου εφιαλτικά αντιλαϊκά μέτρα που «γδέρνουν» τόσο άγρια τον κοσμάκη, με δημόσιο χρέος 145% που θα αφήσει το ΔΝΤ, τι είδους μέτρα θα επιχειρήσει να πάρει εναντίον του λαού η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αν εξακολουθεί τότε να βρίσκεται στην εξουσία; Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν θα έχει δει κανείς αυτό που θα μας κάνει να ζήσουμε στην πραγματική μας ζωή ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί του…

ΕΕ – ΔΝΤ
Μετα-Μνημόνιο μέχρι το… 2020!
ΓΛΥΚΑΘΗΚΑΝ τόσο πολύ! η ΕΕ και το ΔΝΤ από την άνευ ορίων ενδοτικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου στο θέμα του Μνημονίου, όπου δεν διαπραγματεύεται τίποτα και απλώς εκτελεί τυφλά τις απαιτήσεις τους, ώστε άρχισαν να θέτουν σε κυκλοφορία σενάρια επέκτασης του καθεστώτος του Μνημονίου, το οποίο λήγει στα μέσα του 2012, μέχρι το… 2020!!! Με δεδομένο το ότι τότε το δημόσιο χρέος θα είναι πολύ μεγαλύτερο (145% αντί του 115% του ΑΕΠ το 2009), κύκλοι του ΔΝΤ και της Κομισιόν δηλώνουν από τώρα «πρόθυμοι» να συνεχίσουν να «βοηθούν» την Ελλάδα με δάνεια που τη «γδέρνουν» μέσω τοκογλυφικών επιτοκίων και κάνουν τις ξένες τράπεζες να θησαυρίζουν.

Η μεγάλη απάτη

Αναδημοσίευση απο enet.gr

του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤH

Βόμβα μεγατόνων από τον Πωλ Τόμσεν, εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην τρόικα: «Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδος δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος, αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας»…

Οψιμη και αισχυντηλή η παραδοχή, αλλά άκρως διαφωτιστική, γιατί κάνει κομμάτια τα κυβερνητικά επιχειρήματα περί Μνημονίου, δανεισμού και χρεωκοπίας, ιδία αν ληφθεί υπ’ όψιν και το υπόλοιπον της δηλώσεως Τόμσεν: «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεωκοπήσει, διότι μια τέτοια επιλογή δεν συμφέρει κανέναν»! Εχουμε και λέμε, λοιπόν, ξεκινώντας από την κυνική και ωμή παραδοχή ότι «δεν συμφέρει κανέναν» η χρεωκοπία της Ελλάδος: Ακριβώς έτσι είναι! Ποτέ δεν συνέφερε τους δανειστές η χρεωκοπία της χώρας. Κυριολεκτικά έτρεμαν στην ιδέα αυτή. Και για την τύχη της Ενωσης, αλλά κυρίως για τα δικά τους χρήματα (Γαλλία, Γερμανία). Επομένως, το ενδεχόμενο της χρεωκοπίας ήταν το μεγάλο χαρτί που είχε στα χέρια του ο Γ. Παπανδρέου, αλλά ποτέ δεν το έριξε στο τραπέζι. Αν το είχε κάνει, ούτε Μνημόνιο θα υπήρχε ούτε δυναστική επιτήρηση ούτε η χώρα θα είχε γίνει περίγελως στα μάτια της οικουμένης… Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο στη συμπεριφορά του πρωθυπουργού: ο κ. Παπανδρέου, λέγοντας απροκάλυπτα ψέματα προεκλογικώς, ήξερε ότι θα γινόταν καταγέλαστος αν υλοποιούσε επιλογές που βρίσκονταν στον αντίποδα των εξαγγελιών του. Κατασκεύασε, λοιπόν, έναν μύθο: ότι τάχα ανακάλυψε μετεκλογικά τα πραγματικά στοιχεία για την οικονομία. Μύθος και ψέμα: τα ήξερε όλα. Με το νι και με το σίγμα (δηλώσεις Προβόπουλου κ.τ.λ.). Αλλά το ένα ψέμα φέρνει το άλλο: οχυρωμένος πίσω από το υπαρκτό αλλά όχι μείζον ζήτημα του χρέους, έριξε καθ’ ολοκληρίαν τις ευθύνες στους προηγούμενους για την κατάσταση της οικονομίας. Οπως είπε όμως και ο Τόμσεν, το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στις «διαρθρωτικές αδυναμίες» της ελληνικής οικονομίας. Οι οποίες ως γνωστόν δεν δημιουργούνται εν μια νυκτί ούτε σε διάστημα μίας πενταετίας. Είναι πρόβλημα δεκαετιών. Οπως και το γενικό συμμάζεμα του κράτους… Τι έκανε, λοιπόν, ο πρωθυπουργός; Οχυρώθηκε πίσω από το Μνημόνιο -κατασκευάζοντας το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεωκοπία»- για να μπορέσει να επιβάλει τις αλλαγές (τις απαιτούμενες, αλλά και τις προσαρμοσμένες στη νεοφιλελεύθερη λογική) Ομως τα ψέματα είναι θνησιγενή. Και οι απάτες. Που αποκαλύπτουν «το ανύπαρκτο πρόσωπο που υπήρξαμε»…

ΔΕΘ: Ρεσιτάλ υποκρισίας από τον πρωθυπουργό στα εγκαίνια

Αναδημοσίευση απο prin.gr



ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αντιλαϊκές εξαγγελίες και πομπώδεις κενολογίες

«Καταφέραμε να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια στις πιο δύσκολες συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Γ. Παπανδρέου μιλώντας στο νέο υπουργικό συμβούλιο που έκανε την παρθενική του συνεδρίαση την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη. Και μόνο αυτά τα λόγια είναι αρκετά για να δείξουν το μέγεθος της υποκρισίας της κυβέρνησης.
Θαυμάστε πώς κρατιέται η Ελλάδα όρθια: Η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο μειώθηκε κατά 8,6% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το επτάμηνο δε Ιανουαρίου - Ιουλίου ο δείκτης μειώθηκε κατά 6,3% όταν το αντίστοιχο περυσινό διάστημα μειώθηκε πάλι κατά 10,3%. Τον ίδιο μήνα, τον Ιούλιο, οι εισαγωγές (που μας ενδιαφέρουν μόνο και μόνο γιατί δείχνουν την πτώση της καταναλωτικής ζήτησης) μειώθηκαν κατά 31% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το 15% στην Αθήνα και το 10% στη Θεσσαλονίκη των εμπορικών καταστημάτων έχουν βάλει λουκέτο, ενώ το ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο μειώθηκε κατά 3,7%, με τις ακαθάριστες επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου να σέρνουν το χορό της ύφεσης έχοντας μειωθεί κατά 18,6% σε σχέση με πέρυσι. Μια μείωση που προοιωνίζεται τις χειρότερες εξελίξεις για την απασχόληση.

Η Ελλάδα επομένως δεν είναι όρθια, με πιθανή εξαίρεση την Ελλάδα των τραπεζιτών, που αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του ΠΑΣΟΚ. Μάρτυρας η ανακοίνωση από την Εθνική Τράπεζα μιας αύξησης μετοχικού κεφαλαίου - μαμούθ ύψους 2,8 δισ., από την οποία ας ελπίσουμε να βρει τα λεφτά για να επιστρέψει στο Δημόσιο και τα 350 εκατ. ευρώ που ακόμη χρωστάει. Η άλλη Ελλάδα όμως εδώ και μήνες είναι στην εντατική, με τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τα λαϊκά στρώματα να πληρώνουν το πιο βαρύ τίμημα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής κυβέρνησης - ΔΝΤ - ΕΕ. Μια πολιτική που ο Παπανδρέου την υπερασπίστηκε μέχρι τέλους. «Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν να συμβληθούν μαζί μας, εμείς τους καλέσουμε να συμβληθούν μαζί μας, για να ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη φάση όπου είχαμε μια σκληρή κερδοσκοπική επίθεση απέναντι στην Ελλάδα», ήταν τα λόγια του μιλώντας στους λεγόμενους παραγωγικούς φορείς της Θεσσαλονίκης την Πέμπτη. «Δεν θα είχαμε να πληρώσουμε ούτε μισθούς ούτε συντάξεις», συμπλήρωσε. Πίσω από αυτή την κινδυνολογία ο πρωθυπουργός επιχείρησε να αποκρύψει τον πολιτικό χαρακτήρα της απόφασής του να οδηγήσει τους έλληνες εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ. Γιατί η προσφυγή δεν αποτελούσε μονόδρομο, ούτε –το χειρότερο– αποτρέπει τη χρεοκοπία. Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο 149% του ΑΕΠ, όπως προβλέπεται στο μνημόνιο, καθιστά βεβαιότητα την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αφήνοντας ανοικτό μόνο το θέμα των όρων: Αν θα γίνει με όρους που θα επιβάλουν οι γερμανοί τραπεζίτες ή με όρους λαϊκού κινήματος και εις βάρος των γερμανών τραπεζιτών, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής λύσης, που στην προμετωπίδα της θα έχει τη σημαντική βελτίωση των όρων ζωής και εργασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή σήμερα.

Από την άλλη μεριά, οι «αντιεξουσιαστές» του Γ. Παπανδρέου κάθε μέρα που περνά στρέφουν τα πυρά τους σε ολοένα και καινούργιους τομείς. Μαζί με τον ΟΣΕ σειρά φαίνεται να παίρνει η παιδεία και δη η τριτοβάθμια, με αφορμή το νέο νόμο πλαίσιο που εξήγγειλε η υπουργός Παιδείας, Ά. Διαμαντοπούλου. «Θα ρίξουμε όλο και πιο πολύ το βάρος της προσπάθειάς μας στο ανθρώπινο δυναμικό και στην παιδεία. Είναι χρονιά μεγάλων αλλαγών στην παιδεία» τόνισε μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ μια μέρα πριν μιλώντας στους επαγγελματοβιοτέχνες επέκρινε τα ΤΕΙ και τα πανεπιστήμια «που δεν έχουν σχέση με τον επιχειρηματικό κόσμο της περιοχής». Σαφές το υπονοούμενο: εξάλειψη και των τελευταίων ιχνών αυτοτέλειας των ΑΕΙ και ΤΕΙ στο βωμό υποστήριξης της ιδιωτικής κερδοφορίας.

Τα εγκώμια στις επιχειρήσεις και τις επενδύσεις κατέλαβαν άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του. Έσπευσε μάλιστα να διευκρινίσει σε ένα κρεσέντο κοροϊδίας ότι «εμείς ως σοσιαλιστές δεν πρέπει να φοβόμαστε την έννοια του επιχειρείν, της επιχειρηματικότητας»! Το κόμμα που σε τρεις μήνες κατάργησε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός αιώνα, ο πιο καλός μαθητής του ΔΝΤ, νιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι εχθρικό προς τις επιχειρήσεις…

Πέρα από τα εγκώμια υπήρξαν ωστόσο και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, όπως αυτές που αφορούν στις μεγάλες επενδύσεις. Νομοσχέδιο - σκούπα, που θεωρητικά θα έρθει να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία, την πολυνομία και τη διαφθορά, στην πράξη όμως θα σαρώνει κάθε είδος δημόσιου ελέγχου και προστατευτικού πλαισίου, για να διευκολυνθούν οι ξένες επενδύσεις. Μεταμοντέρνα αποικία θα γίνει η Ελλάδα, την ίδια μάλιστα ώρα που επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονταν στην αιχμή του δόρατος του ελληνικού καπιταλισμού για δεκαετίες πνέουν τα λοίσθια ή ψάχνουν το χάρτη για να βρουν πού θα μεταφέρουν την έδρα τους.

Οι αναστατώσεις που δημιουργεί η λιτότητα (η αντιμετώπιση «του τέρατος του ελλείμματος», με τα λόγια του Γιωργάκη) σε όλη την έκταση της κοινωνίας και στον επιχειρηματικό χάρτη οξύνουν την πάλη για την πολιτική ηγεμονία στο πλαίσιο του πολύμορφου ρεύματος που αντιμάχεται το μνημόνιο. Σε αυτό το πλαίσιο τα εργατικά, λαϊκά συμφέροντα μπορούν να διεκδικήσουν την ηγεμονία στην πάλη ενάντια στην επικείμενη πτώχευση, έχοντας όμως στην προμετωπίδα τους το στόχο της ουσιαστικής βελτίωσης της θέσης τους. Διαφορετικά η απαλλαγή από το μνημόνιο και την τρόικα, θα σημάνει την επιστροφή στα προηγούμενα χρόνια λιτότητας και περικοπών, στα χρόνια του «μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟ, ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αναδημοσίευση απο http://www.epohi.gr



Προσφυγή που στρέφεται κατά της «σιωπηρής έγκρισης» της εκτέλεσης των διατάξεων του μνημονίου κατέθεσαν την περασμένη Πέμπτη ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, η ΑΔΕΔΥ, ΠΟΠΣ, η ΕΣΗΕΑ, το ΤΕΕ, η Ομοσπονδία Εργατικών Στελεχών Ελλάδος, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Επαρχίας Λιβαδειάς, ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Αξιωματικών Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων Τάξης 1978, η Λέσχη Αεροπορίας Στρατού και ο Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης.
«Καταθέσαμε την προσφυγή ενάντια στο μνημόνιο μέσα στα όρια που μας παρέχει το Σύνταγμα, δεδομένου ότι η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία έχει εκχωρηθεί στον υπουργό κ. Παπακωνσταντίνου και την τρόικα. Αυτή η σύμβαση προβλέπει την εκποίηση κάθε εθνικού πλούτου (λιμάνια, πλατείες, αεροπλάνα…) αλλά δυστυχώς αγνοείται από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού», δήλωσε ο πρόεδρος του ΔΣΑ, Δημήτρης Παξινός. «Το πιο σημαντικό είναι ότι καταπατείται το δικαίωμα του πολίτη να προστατεύει την περιουσία του. Έτσι καταλύεται κάθε έννοια δικαίου εν ονόματι της τρόικας και του ΔΝΤ. Στο μνημόνιο προβλέπεται ότι ακόμα και αν κάποιος προσφύγει στο δικαστήριο και δικαιωθεί, η τρόικα έχει δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση. Έχει μείνει ο τελευταίος πυλώνας δημοκρατίας, το Σύνταγμα. Για αυτό θα παλέψουμε θεσμικά, χωρίς κομματικές εμπλοκές, ώστε ν’ αποτρέψουμε τα χειρότερα. Με το μνημόνιο υποθήκευσαν το μέλλον και το είναι των επόμενων γενιών. Για αυτό εμείς θα «ξεχυθούμε» σε όλη την Ελλάδα ώστε να ενημερώσουμε τους πολίτες για το μνημόνιο, τα μέτρα και τα δικαιώματά τους. Αυτή η λαίλαπα, δυστυχώς, έφτασε στο άλλο άκρο όταν εκχωρήσαμε τα πάντα στην τρόικα».
«Το μνημόνιο προσβάλλει ατομικά περιουσιακά δικαιώματα όπως και το δικαίωμα της υπογραφής και στήριξης συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δικαιώματα που αποτελούν το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ. Το ΣτΕ καλείται να υπερασπίσει όχι μόνο την τιμή της ελληνικής πολιτείας αλλά και της ίδιας της ΕΕ, που παραβιάζεται κατάφωρα», υπογράμμισε ο Νότης Μαριάς, μέλος του ΔΣ των Διδασκόντων Κρήτης και προσφεύγων.
«Αυτή η πολιτική έχει τα χαρακτηριστικά της εξαθλίωσης του λαού μας, της αδικίας, της προσβολής της ιστορίας της. Η κυβέρνηση εφαρμόζει μία ξεπερασμένη - χρεοκοπημένη πολιτική. Ο αγώνας στους δρόμους θα φουντώσει από το Σεπτέμβριο και αυτή η φωτιά θα φτάσει σε όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης γιατί αυτή η πολιτική της εκμετάλλευσης εφαρμόζεται πειραματικά στην Ελλάδα», τόνισε ο Γεν. Γραμματέας της ΑΔΕΔΥ, Ηλίας Ηλιόπουλος.
Τέλος ο πρόεδρος των Πολιτικών Συνταξιούχων, Π. Βαβουριός, σχολίασε το «φιλοδώρημα» των επιδομάτων και δώρων του Πάσχα και Χριστουγέννων. «Δυστυχώς οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι δέχτηκαν τα πρώτα σφοδρά βέλη αυτών των μέτρων. Όσοι είναι συνταξιούχοι κάτω των 60 ετών δεν θα πάρουν το φιλοδώρημα που δόθηκε έναντι του επιδόματος αδείας. Δεν μιλάμε για υψηλοσυνταξιούχους αλλά για συνταξιούχους των 700 ευρώ. Δεν μπορώ να καταλάβω με ποια κριτήρια αδικήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι».
Το μόνο που μένει τώρα είναι να δούμε εάν το ΣτΕ θα δικαιώσει τους πολίτες ή τους κερδοσκόπους δανειστές. Με το βλέμμα μας στραμμένο στην πανευρωπαϊκή απεργία της 29ης Σεπτέμβρη ενάντια στα μέτρα λιτότητας, αναμένουμε την απόφαση της δικαιοσύνης...



Τη συνέντευξη πήρε
η Ιωάννα Δρόσου

Σε ποια σημεία του Μνημονίου εντοπίζεται η αντισυνταγματικότητα;
Πρώτ’ απ’ όλα δεν υπάρχουν παραβάσεις μόνο του Συντάγματος. Υπάρχουν παραβάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, των Συνθηκών της ΕΕ και κυρίως της Συνθήκης της Λισαβόνας. Οι παραβάσεις είναι διαφόρων κατηγοριών και δικαστικών διαδικασιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ασκηθεί δικαστική προσφυγή για όλες αυτή τη στιγμή. Είναι ζήτημα δικονομικό. Αναφέρω μερικές βασικές κατηγορίες παραβίασης του Συντάγματος: α) Δεν έχουν κυρωθεί με νόμο, όπως απαιτεί το Σύνταγμα, οι τρεις διεθνείς συμφωνίες που συνιστούν τη δανειοδότηση της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΔΝΤ: η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» της Ελλάδας με τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, με τίτλο «Μνημόνιο Συνεννόησης» και η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΔΝΤ. Παρά τη μη κύρωση από τη λαϊκή αντιπροσωπεία, οι Συμβάσεις αυτές εφαρμόζονται μέσω ειδικού νόμου, στον οποίο περιελήφθησαν οι βασικές υποχρεώσεις που ανέλαβε η χώρα μας με τις Συμβάσεις. Αυτό αποτελεί σοβαρή συνταγματική ανωμαλία. β) Δεύτερη κατηγορία παραβάσεων του Συντάγματος, του Ευρωπαϊκού Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου αποτελούν οι κάθε είδους περικοπές νομοθετημένων αποδοχών (υπαλλήλων και συνταξιούχων). Η κατηγορία αυτή είναι ώριμη για δικαστική προσφυγή και κατατέθηκε ήδη η πρώτη αίτηση ακυρώσεως από το ΔΣΑ, την ΕΣΗΕΑ, την Ομοσπονδία Συνταξιούχων, την ΑΔΕΔΥ κ.ά. Θα ακολουθήσουν ασφαλώς και πολλές άλλες. Εκτός από αιτήσεις ακυρώσεως των πράξεων περικοπής αποδοχών (επιδομάτων, 13ου και 14ου μισθού κ.λπ.) θα ακολουθήσουν και αγωγές αποζημίωσης και επιστροφής των ποσών που θα έχουν παρακρατηθεί κατά του Δημοσίου. γ) Μια τρίτη κατηγορία αποτελούν οι παραβιάσεις των συνταγματικών και διεθνούς δικαίου εγγυήσεων των κοινωνικών δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων (δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης, δικαιώματα εργαζομένων, συλλογικές συμβάσεις εργασίας κ. ά.).


Ποια είναι τα κυριότερα σημεία της προσφυγής;
Η αίτηση ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας αφορά κυρίως τις περικοπές αποδοχών. Πόσα σημεία και ποια επιχειρήματα περιλαμβάνει η κάθε αίτηση, αποτελεί ευθύνη των δικηγόρων των αιτούντων. Πρέπει, πάντως, να υπογραμμίσω ότι η προστασία των αποδοχών, που είναι νομοθετημένες ήδη, αποτελεί πάγια νομολογία του Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η δε νομολογία αυτή έχει αποτυπωθεί και γίνει αποδεκτή από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Η προστασία αυτή υπάρχει όμοια σύμφωνα με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τονίζω, επίσης, ότι ειδικά για την προσβολή της περιουσίας, (ιδιοκτησίας) με περικοπές αποδοχών που στηρίζονται σε νομοθετημένα δικαιώματα (επιδόματα, δώρα κ.λπ.) δεν μπορεί το Δημόσιο, σύμφωνα με τη μέχρι σήμερα νομολογία, να προβάλει ότι η περικοπή έγινε για δημόσιο συμφέρον. Η ένσταση του δημοσίου συμφέροντος είναι για άλλες περιπτώσεις.


Θα προσφύγετε και στο Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου;
Ασφαλώς πρέπει να προσφύγουν οι Έλληνες, εφόσον δεν δικαιωθούν από τα ελληνικά Δικαστήρια. Πιστεύω, όμως, ακράδαντα ότι θα δικαιωθούν από την ελληνική Δικαιοσύνη και δεν θα χρειαστεί βοήθεια της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης.


Ο πρωταρχικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Θεωρείτε ότι χάνει το σκοπό της;
Η ανησυχία μου είναι μεγάλη. Δύο είναι οι κύριοι σκοποί της κίνησής μας: α) η απονομή της δικαιοσύνης με άρση της αδικίας και β) η πρόκληση και πρόσκληση προς την ΕΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης, που αποτελούν, σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους και τη μέχρι σήμερα νομική στάση τους, φρουρούς της ευρωπαϊκής νομιμότητας που έχει ως θεμέλιο τη δημοκρατική αρχή, την αρχή του κράτους δικαίου, καθώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου, να αποδείξουν ότι έχουν ακόμη αυτό το ρόλο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε στην Ελλάδα μια πραγματική σύμβαση Σάιλοκ: Παραβίασε κατάφωρα όλες αυτές τις αρχές και την κυριαρχία της Ελληνικής Δημοκρατίας για τη διασφάλιση δανείου. Αυτό είναι πρωτοφανές στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης.


Ειπώθηκε στη συνέντευξη Τύπου ότι στην περίπτωση που απορριφθεί η προσφυγή, ο λαός πρέπει να επικαλεστεί το άρθρο 120 του Συντάγματος (“Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων...”).
Η διάταξη αυτή εκφράζει σημαντικότατη θεμελιώδη αρχή: ότι οι Έλληνες πολίτες οφείλουν πάντοτε να είναι άγρυπνοι και ευαίσθητοι φρουροί της δημοκρατίας και των θεμελιωδών αρχών της. “Πατριωτισμός” εδώ σημαίνει: την ύπατη υποχρέωση του πολίτη και του ανθρώπου ως πολιτικού όντος να φρουρεί άγρυπνα και με πλήρη ευαισθησία το συμφέρον της κοινωνίας και του λαού, των οποίων είναι μέλος. Σήμερα ο ατομισμός της καταναλωτικής κοινωνίας και ο ασύδοτος ατομικισμός της θεοποιημένης αγοράς τείνουν να καταλύσουν το μήνυμα του άρθρου 120 του Συντάγματος.


Είστε από τους λίγους συνταγματολόγους που πήρατε θέση σε σχέση με την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου, ενώ οι περισσότεροι συνάδελφοί σας επέλεξαν τη σιωπή...
Αυτό που μπορώ να πω είναι για τον εαυτό μου: Αυτό που κάνω δεν είναι τίποτα παραπάνω από το απλό καθήκον του πολίτη και του επιστήμονα, ο οποίος οφείλει, κατά τη γνώμη μου, να θέτει τις επιστημονικές του γνώσεις σε κοινωνικό διάλογο και στην υπηρεσία του κοινωνικού συμφέροντος. Όλοι οι συνάδελφοί μου πιστεύω ακράδαντα ότι δεν θα αρνηθούν ποτέ να προσφέρουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία του κοινωνικού συμφέροντος.


Τον τελευταίο καιρό διοργανώνονται πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης. Η προσφυγή κινείται σ’ αυτό το πλαίσιο;
Ο αγώνας για το κοινωνικό συμφέρον αποτελεί πάντοτε εφαρμογή της κοινωνικής αλληλεγγύης.


Η αίσθηση που αποκομίζει κανείς από την αντίδραση του κόσμου είναι η έλλειψη ενημέρωσης για την αντισυνταγματικότητα των μέτρων. Η ενημέρωση του λαού αποτελεί έναν από τους στόχους της προσφυγής;
Η έλλειψη ενημέρωσης οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολύ κακή πολιτική ενημέρωσης που ασκούν τα ΜΜΕ, στην κακή πληροφόρηση στην οποία προβαίνουν οι ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων και στο γεγονός ότι αποφεύχθηκε η κύρωση των Συμβάσεων στην Ολομέλεια της Βουλής, που γι’ αυτό, όπως είπαμε, αποτελεί σημαντική παραβίαση του Συντάγματος. Η μαζικότητα της κινητοποίησης που προκάλεσε η κίνησή μας, η κίνηση του ΔΣΑ και της Ομάδας Νομικών συμβάλλουν, αναμφίβολα, στην ενημέρωση του λαού.

* Ο Γιώργος Κασιμάτης, είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.



Τα κύρια σημεία της προσφυγής

* Η ψήφιση του μηχανισμού στήριξης έγινε κατά παράβαση του αρ. 28§2 του Συντάγματος αφού δεν ψηφίστηκε από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών
* Η εκχώρηση αρμοδιοτήτων για υπογραφή κάθε μνημονίου στον Υπουργό θεωρείται μη νόμιμη
* Συνιστά παραβίαση του δικαιώματος της «περιουσίας» (δηλ. αμοιβής και σύνταξης) που προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
* Η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας συνιστά ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία και την συνδικαλιστική ελευθερία