Ισπανικό "χαστούκι" εκεί που οι δικοί μας προσκυνάνε

Ενώ η Ελλάδα του Λ.Παπαδήμου "σκύβει το κεφάλι" και αποδέχεται στην πράξη (άσχετα αν βερμπαλιστικά μιλάει για "ανάπτυξη") μία θανατηφόρα για το Έθνος ύφεση που της έχει επιβληθεί, στην Ισπανία ο νέος συντηρητικός πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τους Γερμανούς, ότι "Ότι είχαμε συμφωνήσει δεν ισχύει"!

Ο Μαριάνο Ραχόι ανακοίνωσε πως η Ισπανία θέτει χαμηλότερα τον πήχη για τη μείωση του δημόσιου ελλείμματος, με το νέο στόχο για το έλλειμμα του 2012 είναι η μείωσή του στο 5,8% και όχι στο 4,4% που είχε συμφωνηθεί αρχικά με την ΕΕ από την προηγούμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση Θαπατέρο.

Χαρακτηρίζοντας το νέο στόχο «λογικό» και επισημαίνοντας πως ο προηγούμενος στόχος είχε κριθεί μη ρεαλιστικός από «έναν ικανό αριθμό οικονομολόγων» δήλωσε ευθέως πως στο επίσημο κείμενο του προϋπολογισμού του 2012 «το ποσοστό για το δημόσιο έλλειμμα δεν θα είναι αυτό που παρουσιάστηκε στους Ευρωπαίους ηγέτες».

Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι ακριβώς εννοεί και ποια στάση θα κρατήσει απέναντι στις – αναμενόμενες – αντιδράσεις των Ευρωπαίων, συμπληρώνει: «Δεν ήμουν υποχρεωμένος να το κάνω Αυτή εξάλλου είναι μια απόφαση που παίρνουν οι Ισπανοί».

Που να βρεθεί ένας Έλληνας πολιτικός ηγέτης να δώσει τέτοια απάντηση; Και αυτό βέβαια αναδεικνύει ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι πρώτα και κύρια πολιτικό.
Εξέφρασε μάλιστα την πεποίθηση πως αυτή η αλλαγή του στόχου δεν θα έχει συνέπειες στις αγορές ή στη δημοπράτηση ομολόγων της Ισπανίας, «καθώς η κυβέρνηση θα δείξει ότι κάνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Προς ενίσχυση της απόφασής του να ακυρώσει την συμφωνία με τις Βρυξέλλες, επικαλέστηκε την αδυναμία της ΕΕ να κάνει ορθέςς προβλέψεις για το ισπανικό ΑΕΠ. Ανακοίνωσε δηλαδή τα στοιχεία που δείχνουν πως η Ισπανία θα αντιμετωπίσει ισχυρή ύφεση το 2012, με συρρίκνωση 1,7% του ΑΕΠ της, έναντι 1% που προέβλεπε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή!

Και δήλωσε σχετικά: "'Εχετε πέσει έξω σε όλες σας τις προβλέψεις και με αναγκάζετε να αναθεωρήσω τις δικές μας προβλέψεις"!

αναδημοσίευση απο defencenet.gr

Standard & Poor's: «Καταποντίζει» Ευρώπη και ΗΠΑ, αλλά ανταμείβει τη...Νιγηρία

Μπορεί η Standard & Poor's να υποβάθμισε τις ΗΠΑ και να απειλεί και την Ευρώπη, δίνει ωστόσο τα εύσημα στη Νιγηρία, βελτιώνοντας την αξιολόγηση για την μακροπρόθεσμη πιστοληπτική ικανότητα της αφρικανικής χώρας, από «σταθερή» σε «θετική».

Ο αμερικανικός οίκος ανακοινώνει ότι έλαβε υπόψη τις "σημαντικές" οικονομικές μεταρρυθμίσεις τοποθετώντας εφεξής το αξιόχρεο της νιγηριανής οικονομίας στη βαθμίδα "BB+".

Η κυβέρνηση του προέδρου Γκούντλακ Τζόναθαν προχώρησε σε μια "σφικτή" δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, μέσω "σημαντικών" μεταρρυθμίσεων, τόνισε ο οίκος.

"Οι νιγηριανές αρχές και αναδιοργάνωσαν και ενίσχυσαν τον τραπεζικό τομέα, προσδοκούμε άμεσα ισχυρό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης", επισήμανε συγχρόνως ο οίκος.

Με πληθυσμό 160 εκατομμυρίων η Νιγηρία είναι σήμερα η πολυπληθέστερη χώρα της Αφρικής.

αναδημοσίευση απο ethnos.gr

Νιγηρία: Διπλός εφιάλτης από αυξήσεις και επιθέσεις ισλαμιστών

Σε κλείσιμο των βορείων συνόρων της Νιγηρίας και στην επιβολή κατάστασης εκτάκτου ανάγκης σε εκτενείς περιοχές των βορείων πολιτειών προχώρησε το Σάββατο ο Νιγηριανός Πρόεδρος Γκούντλακ Τζόναθαν σε μία προσπάθεια να αναχαιτίσει τις βομβιστικές επιθέσεις των ισλαμιστών της οργάνωσης «Μπόκο Χαράμ», που μέσα στο Σαββατοκύριακο προκάλεσαν πάνω από 40 νεκρούς στην πόλη Μαϊντουγκούρι.

Και ενώ οι επιθέσεις των ισλαμιστών φουντώνουν επικίνδυνα τη μισαλλοδοξία και το διχασμό στη χώρα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφάσισε τον τερματισμό των κρατικών επιδοτήσεων στα καύσιμα με δυσβάσταχτες συνέπειες για τα λαϊκά νοικοκυριά και άμεση συνέπεια το διπλασιασμό της τιμής τους (ένα λίτρο βενζίνη πωλείται 94 από 45 λεπτά) και νέο κύμα αυξήσεων στα τρόφιμα και στα περισσότερα είδη διαβίωσης.

Τα νιγηριανά συνδικάτα με πρώτο το «Νιγηριανό Εργατικό Κογκρέσο» κάλεσαν τους εκατομμύρια εργαζόμενους σε άμεσες κινητοποιήσεις και απεργίες, για να ακυρώσουν στην πράξη το αντιλαϊκό μέτρο. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Νιγηριανός Πρόεδρος αποφάσισε την άρση των κρατικών επιδοτήσεων στα καύσιμα μετά από παρότρυνση της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Νιγηρία. Υποτίθεται ότι με την άρση των επιδοτήσεων θα εξασφαλιστούν περίπου 8 δισ. δολάρια, τα οποία θα πάνε τάχα για έργα υποδομών (οδικά δίκτυα, σταθμοί ενέργειας κ.ά.).

αναδημοσίευση απο rizospastis.gr

Το μεγαλύτερο μυστικό της ελληνικής κρίσης

Με βάση την ισχύουσα μέχρι στιγμής νομοθεσία και όσο το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων παραμένει το ελληνικό, αν η Ελλάδα δεν αποφύγει την πτώχευση μπορεί να αποπληρώσει το χρέος που βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών και όχι θεσμικών δανειστών (ΔΝΤ – ΕΕ) σε δραχμές, χωρίς να έχει καμία νομική κύρωση. Οι δανειστές σε αυτήν την περίπτωση υποχρεούνται να αποδεχτούν την αποπληρωμή στο ελληνικό νόμισμα. Έτσι η Ελλάδα μπορεί πολύ απλά να τυπώσει τόσες δραχμές όσο είναι το χρέος της στους ιδιώτες και να το ξεπληρώσει.

Αντίθετα, αν το δίκαιο αλλάξει στο αγγλικό όπως προβλέπεται στη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου, σε περίπτωση πτώχευσης η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το σύνολο του χρέους της σε ευρώ, παρά το γεγονός ότι η ισοτιμία δραχμής – ευρώ θα κυλήσει πιθανόν κάτω από το 700/1. Κάτι τέτοιο θα σημαίνει την οριστική παράδοση της χώρας στους δανειστές της, οι οποίοι θα μπορούν να διεκδικήσουν και να επιβάλλουν νομικά στην Ελλάδα είτε την αποπληρωμή του χρέους στο ακέραιο μέσω της επιβολής επαχθών φόρων στους πολίτες είτε την κατάσχεση δημόσιας περιουσίας είτε και τα δύο ταυτόχρονα.

Η ιστορία με το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων είναι, ίσως, το μεγαλύτερο μυστικό της ελληνικής κρίσης.

ΔΝΤ: Τα «ψιλά» γράμματα που καίνε

Ευθεία κριτική στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την εμμονή της να μην εγκρίνει το νέο πρόγραμμα εγγυήσεων του ελληνικού δημοσίου προς τις τράπεζες, ύψους 30 δισ. ευρώ, ασκεί το ΔΝΤ.

Στην έκθεση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, το ταμείο, αφού σημειώνει ότι η παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την επιτυχία του προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, τα «ρίχνει» κανονικά στην ΕΚΤ.

Σημειώνει, δηλαδή, ότι η έγκριση του πακέτου καθυστέρησε για να πιεστεί η Αθήνα να αποδεχτεί τα νέα αυστηρά μέτρα λιτότητας(!), με αποτέλεσμα να επιδεινωθούν οι ελλείψεις ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών.

Ταυτόχρονα, καλεί την ΕΚΤ και την Ε.Ε. να δηλώσουν ξεκάθαρα ότι η στήριξη παροχής ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες θα συνεχίσει να υφίσταται προκειμένου να περιοριστεί η αβεβαιότητα και να εξευρεθούν λύσεις για την επανακεφαλαιοποίησή τους.

Το ΔΝΤ καλεί, επίσης, την Τράπεζα της Ελλάδος να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει όλο το εύρος των εργαλείων που διαθέτει, συμπεριλαμβανομένου του Μηχανισμού Έκτακτης Παροχής Ρευστότητας (ELA).

Να ο τρόπος που βρίσκουν τα λεφτά πατριωτ...

Μετά απο λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο, με αφορμή το σημερινό γεγονός της πώλησης του χρυσού του ΔΝΤ βρήκαμε το ακόλουθο άρθρο, ημερομηνίας 1 Σεπτεμβρίου 2010:



Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προχώρησε στην πώληση περίπου 16,8 μετρικών τόνων χρυσού τον Ιούλιο στο πλαίσιο της πολιτικής του για τη σταδιακά απελευθέρωση αποθεμάτων στις αγορές. Τον Ιούνιο πούλησε 17,7 μετρικούς τόνους και τον Μάιο άλλους 15,2.
   Από τις αρχές του 2010 το ΔΝΤ προχωρά σε πωλήσεις χρυσού από τα αποθέματα του, συντονίζοντας τις κινήσεις του και με τις προγραμματισμένες πωλήσεις από ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες προκειμένου να αποφευχθεί πιθανή διατάραξη της αγοράς.

Οι πωλήσεις εντάσσονται στο σχέδιο του ΔΝΤ για την πώληση συνολικά 403,3 τόνων χρυσού με στόχο την ενίσχυση των εισοδημάτων του για τη χρηματοδότηση των δανείων των φτωχών χωρών.

Έχει ήδη διαθέσει περίπου 212 τόνους στις κεντρικές τράπεζες της Ινδίας, του Μαυρίκιου και της Σρι Λάνκα, ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι θα ξεκινούσε την πώληση 191,3 τόνων στις αγορές.

Η πηγη εδω

Ολοκληρώθηκε η πώληση 403,3 τόννων χρυσού από το ΔΝΤ

Το ΔΝΤ ολοκλήρωσε την πώληση 403,3 μετρικών τόνων ή του 13% των αποθεμάτων του προς κεντρικές τράπεζες και άλλους μετέχοντες στην αγορά, όπως το ίδιο ανακοίνωσε χθες χωρίς να αποκαλύψει το ποσό που συγκέντρωσε.

Πάνω από το μισό του χρυσού του ΔΝΤ επωλήθη στις κεντρικές τράπεζες της Ινδίας, Σρι Λάνκα, Μαυρικίου και Μπαγκλαντές, σύμφωνα με προηγούμενη ανακοίνωση. Η τιμή του χρυσού αυξήθηκε 27% φέτος φθάνοντας στο επίπεδο ρεκόρ των 1431 δολ. και σημειώνοντας το δέκατο συνεχόμενο έτος ανάκαμψής του.

Οι αγορές από τις κεντρικές τράπεζες, ως μέρος των προσπαθειών διαφοροποίησης των αποθεμάτων τους μακριά από νομίσματα, συνέβαλε στην πρόοδο του χρυσού. «Δεν είναι βέβαιο εάν υπάρχουν νέοι πωλητές σε αναμονή» δήλωσε ο Richardson.

«Πάντως ο επίσημος τομέας – κεντρικές τράπεζες – είναι μάλλον καθαροί αγοραστές». Το ενεργητικό σε χρυσό των αμοιβαίων χρυσού (ETF’s χρυσού) αυξήθηκε 17% φέτος φθάνοντας τους 2114 τόνους

Αρχίζει ο δεύτερος γύρος

Αναδημοσίευση απο aristerovima.gr

Από τα ρετιρέ των δημοσιογραφικών και πολιτικών ελίτ, η επέλαση των βαρβάρων μοιάζει να προχωρά, θηριώδης και σαρωτική, χωρίς να συναντά ουσιαστική αντίσταση. Οι απολύσεις δίνουν και παίρνουν, το Ελληνικό προορίζεται για μπορντέλο πολυτελείας, τα πανεπιστήμια γίνονται ΙΕΚ της κακιάς ώρας και το ΙΚΑ κόβει τα ειδικά, θεραπευτικά υποδήματα για τους διαβητικούς με το κυνικό επιχείρημα ότι… «δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλώς καθυστερεί για ένα-δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος»!!! Μια απόφαση- μνημείο κοινωνικού φασισμού, που νομιμοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στους εγκληματικά διεστραμμένους γραφειοκράτες που την έλαβαν και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, πραγματικούς ηθικούς αυτουργούς προαναγγελθέντων εγκλημάτων, ιδιαζόντως ειδεχθών. Στο μεταξύ, ο Γιώργος Παπανδρέου τιμάται στο Βερολίνο σαν πρωθυπουργός κατοχικής κυβέρνησης που βγάζει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά, λες και κυρίαρχοι και επικυρίαρχοι τίποτα δεν φοβούνται και για τίποτα δεν ντρέπονται πια, ήσυχοι ότι η σιωπή των αμνών είναι δεδομένη και η υποδούλωση αυτού του λαού οριστική. Κι όμως, οι διεργασίες που εξελίσσονται, αθόρυβα αλλά επίμονα, στις τεκτονικές πλάκες της οικονομίας και στα αβυσσαλέα ρήγματα του κοινωνικού βυθού, προοιωνίζονται σεισμούς και τσουνάμια που δεν έχει ξαναγνωρίσει αυτός ο τόπος στα μετεμφυλιακά χρόνια.

Ήδη, στους κύκλους των μεγαλοεπιχειρηματιών και των τραπεζιτών, που κατανοούν πολύ καλύτερα τα ζοφερά αποτελέσματα του μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής από τις ομιλούσες γραβάτες στα δελτία των οκτώ, το κλίμα έχει αλλάξει αισθητά τις τελευταίες εβδομάδες. Γνωρίζουν ότι η χρεωκοπία, την οποία υποτίθεται ότι θα απέτρεπε το μνημόνιο, είναι απλώς θέμα χρόνου και αρχίζουν να προετοιμάζουν το έδαφος για τον «δεύτερο γύρο». Το επικρατέστερο σενάριο μιλάει για μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους, με τη συναίνεση των μεγάλων γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του και με αντάλλαγμα ένα νέο γύρο ακρωτηριασμού των λαϊκών δικαιωμάτων (είπα ακρωτηριασμού; μα η πραγματικότητα έχει ήδη δώσει κυριολεκτικό νόημα στις ανατριχιαστικές μεταφορές!). Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται η δήθεν αντιμνημονιακή στάση Σαμαρά και Μίχαλου, που προτείνουν στην αστική τάξη μια εναλλακτική, αλλά εξίσου ταξική πολιτική για την επόμενη μέρα, βασισμένη στο Ριγκανικό δίπολο αυστηρότερη συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών- μείωση των φόρων, με την ελπίδα επανασυγκρότησης της συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με τη μικροαστική τάξη, που έχει υποστεί σοβαρά ρήγματα.

Στο μεταξύ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οδηγούν τον πειθήνιο φοροεισπράχτορα της Ελληνικής Νομαρχίας, Γιώργο Παπανδρέου, στην οδό του μαρτυρίου. Πρώτα ήρθε η Κομισιόν, διά στόματος Όλι Ρεν, να προαναγγείλει αναθεώρηση του ελληνικού ελλείμματος προς τα πάνω, προλειαίνοντας το έδαφος γι αυτό που με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθήσει: «Λυπούμαστε, οι στατιστικές σας ήταν και πάλι λάθος, επομένως αυτά που μαζέψατε δεν φτάνουν, κόψτε το λαιμό σας και βρείτε περισσότερα»! Από κοντά ήρθε ο «σοσιαλιστής» πρόεδρος του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος- Καν, να εκφράσει τη «λύπη» του για την «ατυχή» εξέλιξη, πιέζοντας κι αυτός για νέα μέτρα. Διαβλέποντας την επερχόμενη κατάρρευση, πολλοί σπεύδουν να πάρουν αποστάσεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένου του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, ο οποίος ομολόγησε αυτό που μέχρι χθες μόνο οι ριζοσπάστες τολμούσαν να υποστηρίξουν: Ότι Γερμανοί και Γάλλοι γνώριζαν ήδη προτού μπει η Ελλάδα στην ΟΝΕ τη σαθρή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών της, αλλά επέμεναν να την δανείζουν για να πουλάνε τα προϊόντα τους και να απομυζούν τόκους- επομένως είναι οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για την κρίση χρέους. Δεν δίστασε, μάλιστα, να προσθέσει «εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτά που γνώριζα», αποκαλύπτοντας τον πραγματικό χαρακτήρα μιας «Ενωμένης Ευρώπης», που δεν μοιάζει καν με «διοικητικό συμβούλιο μετοχικής εταιρείας», όπως αποκαλούσε ο Μαρξ την κυβέρνηση ενός αστικού κράτους, αλλά φέρνει περισσότερο προς σύναξη αφεντικών της Μαφίας, όπου ισχύει ο νόμος της «ομερτά».

Η ελληνική ολιγαρχία θα μπορούσε να ελπίζει, ίσως, σε ηπιότερες εξελίξεις αν η κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία υποσχόταν μια ισχυρή και μακροπρόθεσμα βιώσιμη ανάκαμψη. Δυστυχώς γι αυτήν, το διεθνές περιβάλλον εμφανίζεται δυσοίωνο, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο τη θέση της. Οι δύο μεγαλύτερες βιομηχανικές δυνάμεις, Αμερική και Ιαπωνία, βρίσκονται στο κατώφλι της διπλής ύφεσης. Τα ισχυρότερα αστικά έντυπα σε όλο τον κόσμο αγωνιούν για τα τύμπανα που ακούγονται ολοένα και πιο δυνατά μέσα στη νύχτα, αναγγέλλοντας έναν παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο όλων εναντίον όλων. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της παγκοσμιοποίησης, την επαναφορά ισχυρών προστατευτικών δασμών, δηλαδή ανοιχτών εμπορικών πολέμων- κάτι που έγινε και μετά τη μεγάλη κρίση του 1929- ’32, μόνο που αυτή τη φορά, αν εκδηλωθεί, θα διεξαχθεί όχι μεταξύ κρατών, αλλά μεταξύ τεράστιων περιφερειακών μπλοκ.

Ανησυχητική είναι η κατάσταση και στην Ευρώπη, όπου οι τράπεζες, παρά τα τεράστια ποσά που ρούφηξαν από τα κράτη (δηλαδή, από μισθωτούς και μικροαστούς), παραμένουν ευάλωτες (στην Ιρλανδία, στα όρια της κατάρρευσης), με σωρεία σκελετών στα ντουλάπια τους, απειλώντας ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσουν συστημική κατάρρευση. Στο μεταξύ, η Γερμανία έχει πάψει από καιρό να λειτουργεί ως δυναμική ατμομηχανή της Ευρώπης, αντίθετα, ολοένα και περισσότερο θρέφεται από τις σάρκες των υπολοίπων. Όπως έχει αποδείξει η τεκμηριωμένη δουλειά του Κώστα Λαπαβίτσα και των συνεργατών του στο ινστιτούτο RMF, η ευρωζώνη πολώνεται μεταξύ ηγεμονικού πυρήνα και υποτελούς περιφέρειας, γεγονός που τείνει να την διαρρήξει ολοκληρωτικά. Οι περιφερειακές χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης τείνουν να γίνουν ένα είδος «Λατινικής Αμερικής» στο ανατολικό ημισφαίριο. Το αστικό όραμα της «ισχυρής Ελλάδας του ευρώ» καταρρέει και η επαπειλούμενη υποβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης στον παγκόσμιο, καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, σε συνδυασμό με την άνοδο της ανταγωνιστικής, τουρκικής αστικής τάξης, διαμορφώνει συνθήκες πραγματικής εθνικής κρίσης.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι κάτι περισσότερο από πιθανό ότι τη σημερινή κατάσταση της γενικευμένης, κοινωνικής παραπληγίας θα διαδεχθεί μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη, της οποίας η μορφή, οι πρωταγωνιστές, τα συνθήματα και τα αποτελέσματα είναι εντελώς ανοιχτά και εξαρτώνται καθοριστικά από την ετοιμότητα και επάρκεια των πολιτικών δυνάμεων. Ήδη, το κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων είναι απαγορευμένη ζώνη για τους υπουργούς και τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και για εξευτελισμένους γραφειοκράτες τύπου Παναγόπουλου, που μόνο με ισχυρή συνοδεία αστυνομικής δύναμης τολμούν να περιφέρονται σε δημόσιους χώρους. Στο μεταξύ, η αστική τάξη, αν και στηρίζει με κάθε τρόπο τον Γιώργο Παπανδρέου (μέσω των μεγάλων συγκροτημάτων, ο πλουραλισμός των οποίων θυμίζει Σοβιετική Ένωση της Πράβδα και της Ιζβέστια, αλλά και μέσω πολιτικών δεκανικιών κάθε είδους, από τον Καρατζαφέρη και τη Ντόρα μέχρι τον Κουβέλη), έχει αρχίσει να τον αντιμετωπίζει περισσότερο ως πολιορκητικό κριό, που κάποια στιγμή θα σπάσει και θα αντικατασταθεί. Από εδώ και η αναζήτηση κάθε είδους εφεδρειών, συμπεριλαμβανομένου του «καλού ΠΑΣΟΚ», που θα κληθεί να απορροφήσει ανώδυνα τη λαϊκή οργή- τηρουμένων των αναλογιών, όπως έγινε και στην Αργεντινή, όπου ήταν οι «κακοί» Περονιστές του Μένεμ που ξεπούλησαν τη χώρα και οι «καλοί» Περονιστές του ντε λα Ρούα που καρπώθηκαν τα κυβερνητικά λάφυρα του «Αργεντινάσο».

Σ’ αυτό το φόντο, ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά τις μαχόμενες και σκεπτόμενες αριστερές δυνάμεις να υπερβούν χρόνιες αδυναμίες που απειλούν να τις καθηλώσουν στο γνωστό ρόλο εκείνου που βλέπει τα τρένα της ιστορίας να περνούν και τα ποτάμια της λαϊκής κινητοποίησης να κυλούν μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να καταφέρνουμε να πιούμε μια στάλα. Εκείνο που ο κόσμος της εργασίας περιμένει από τις δυνάμεις της Αριστεράς είναι: Πρώτον, ένα συνεκτικό πρόγραμμα άμεσης απάντησης στην κρίση. Δεύτερον, μια κρίσιμη μάζα, ένα ισχυρό και μαζικό ενιαίο μέτωπο πάλης, που θα μπορεί να στηρίξει και να κάνει αξιόπιστη αυτή την πρόταση. Και τρίτον, το δρόμο για κάποιες παραδειγματικές, νικηφόρες μάχες που θα αλλάξουν την ψυχολογία των μαζών και το συσχετισμό των δυνάμεων.

Η διεθνής διάσκεψη που οργανώνουν το Αριστερό Βήμα και η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών το διήμερο 15 και 16 Οκτώβρη στο Πάντειο, αλλά και η πορεία των μαχόμενων καλλιτεχνών στους δρόμους της Αθήνας εναντίον του μνημονίου, με αφετηρία την αμαρτωλή Σοφοκλέους, αποτελούν μικρά, αλλά σταθερά βήματα, που έρχονται να προστεθούν στις πρωτοποριακές προσπάθειες πολλών κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων, σ΄ αυτή τη μεγάλη πορεία που ανοίγεται μπροστά μας. Την εβδομάδα που η ενισχυμένη αντιπροσωπεία της τρόικας και της Eurostat θα βρίσκεται στην Αθήνα για την προετοιμασία των νέων όρων του κατοχικού δανείου, αγωνιστές της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων, εργαζόμενοι και διανοούμενοι, μαζί με μαρξιστές οικονομολόγους και θεωρητικούς από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, θα ανιχνεύουν τους δρόμους και τους όρους για ένα νέο μέλλον της εργασίας, της Ελλάδας, της Ευρώπης και της Αριστεράς. Ύστερα από ένα καλοκαίρι κοινωνικής κατατονίας και απογοητεύσεων στο χώρο της Αριστεράς, τα νυχτερινά συνθήματα θα πυκνώσουν:

«Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες»!

Θα πληρώσουμε τα μοιραία λάθη τους, όπως η Αργεντινή;

Αναδημοσίευση απο news.kathimerini.gr

 

της Ζέζας Ζήκου

Η αλήθεια είναι πως η Ευρώπη της Μέρκελ ανέθεσε στο ΔΝΤ την αποστολή να εγγυηθεί ότι οι ευρωπαϊκές χώρες που θα δανείσουν την Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου δεν θα αποχαιρετήσουν τα χρήματά τους. Αντί να γίνουμε Δανία του Νότου, που μας υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός στους ωκεανούς του ψεύδους, ο μόνος που ήρθε στην Αθήνα είναι ο Δανός Πολ Τόμσεν του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Εντάξει...

Αλλά ενώ το ΔΝΤ διαβεβαίωσε ότι θα παρατείνει κατά δύο χρόνια το πρόγραμμα χρηματοδότησης και μετά το 2013, αφού βεβαίως θα έχει εφαρμοστεί με συνέπεια από τους Ελληνες το απεχθές Μνημόνιο, όμως η χώρα θα έχει γκρεμίσει και θα αδυνατεί να εξοφλήσει το δάνειο των 110 δισ. ευρώ της τρόικας, το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες αντιδρούν.

Το ΔΝΤ δανείζει την ελληνική οικονομία και χρηματοδοτούνται κάποιες επενδύσεις για να αποφευχθεί η οικονομική καταστροφή. Φυσικά, η ανεργία εκτοξεύεται στα ύψη και το εισόδημα όλων μειώνεται ραγδαία. Η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να πείσει το Βερολίνο και τους τεχνοκράτες της Ε.Ε. για την παράταση εν όψει νέων μέτρων που θα τροφοδοτήσουν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές. Ομως, δεν πείθονται...

Προφανώς, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχουν έλθει εδώ για να διασώσουν την ελληνική οικονομία και να την βάλουν σε ένα μονοπάτι ανάπτυξης. Εχουν αποσταλεί από τους πιστωτές μας για να διασφαλίσουν ότι η χώρα θα συνεχίσει να επιβιώνει τρώγοντας τις σάρκες της, προκειμένου να αποπληρώνονται τα δάνεια.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι το 2011 θα αποδειχθεί η «μαύρη» χρονιά της κρίσης για την ελληνική οικονομία, με εκτίναξη της ανεργίας, μαζικές απολύσεις και πολλά λουκέτα. Παράλληλα, η πολύχρονη λιτότητα, η περικοπή των κοινωνικών δαπανών και η συρρίκνωση της οικονομικής εμβέλειας του κράτους θα είναι μοιραίες. Ηδη οι απολύσεις και τα λουκέτα, τα χρέη και οι κατασχέσεις βρίσκονται στην ημερησία διάταξη. Βαθιά ύφεση και κατάρρευση εσόδων αναδεικνύουν τις αστοχίες της «συνταγής» για την Ελλάδα.

Ακριβώς την ίδια πορεία είχε η Αργεντινή, έφτασε στην πτώχευση, πήρε τη βοήθεια του ΔΝΤ έναντι σκληρών μέτρων, μπήκε σε βαθιά ύφεση, ο λαός ξεσηκώθηκε, δύο κυβερνήσεις κατέρρευσαν και η ανεργία έφθασε στο 40%. Η μεσαία τάξη και οι επιχειρήσεις καταστράφηκαν και η πραγματική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 11% το 2002.

Δυστυχώς, οι ομοιότητες είναι πολύ μεγάλες για να τις αγνοούμε.

Η Αργεντινή χρεοκόπησε στο δημόσιο χρέος της, ύψους 144 δισ. δολαρίων, τον Δεκέμβριο του 2001. Η χρεοκοπία αυτή ήταν η μεγαλύτερη κρατική χρεοκοπία μέχρι σήμερα και λόγω του μεγάλου αριθμού ομολόγων, των διαφόρων δικαιοδοσιών στις οποίες αυτά είχαν εκδοθεί και της ανομοιογένειας και του μεγάλου αριθμού επενδυτών, κυρίως μικροεπενδυτών από την Ευρώπη και την Ιαπωνία, οι διαδικασίες αναδιαπραγμάτευσης ήταν περίπλοκες. Eπειτα από ένα θρίλερ τριών ετών, οι διεθνείς επενδυτές δέχθηκαν την αντικατάσταση ομολόγων ύψους 82 δισ. δολαρίων από νέα ομόλογα με αξία μόλις το 25% της αξίας των χρεοκοπημένων ομολόγων.

Η χρεοκοπία του 2001 δεν είναι η πρώτη στην ιστορία της Αργεντινής. Hδη το 1982, κατά τη διάρκεια της κρίσης η οποία έπληξε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, η Αργεντινή οδηγήθηκε στην αναδιαπραγμάτευση του χρέους της προς διεθνείς εμπορικές τράπεζες ύψους 36 δισ. δολαρίων. Με βάση το σχέδιο Brady, το οποίο προώθησε ο τότε υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Ν. Brady, η αναδιάρθρωση του χρέους περιελάμβανε 35% «συγχώρηση» επί του κεφαλαίου και την έκδοση νέων ομολόγων, το ονομαστικό κεφάλαιο των οποίων ήταν εγγυημένο μέσω μακροχρόνιων zero coupon ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου.

 Κάτι ανάλογο προωθείται με κομψές εκφράσεις και εδώ.

Nαι, όντως, υπάρχει μια πιθανότητα σωτηρίας –όχι για τη χώρα ούτε την οικονομία– αλλά για τον ίδιο τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης του Μνημονίου. Αυτό του υπόσχονται η Ουάσιγκτον και οι δανειστές μας.

Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους

Αναδημοσίευση απο ethnos.gr

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν επιβεβαίωσε, μιλώντας σε θεσμικούς επενδυτές στο Λονδίνο, την υποψία που είχε ο ελληνικός λαός – ότι δηλαδή η Κομισιόν, η κυβέρνηση Παπανδρέου και το ΔΝΤ εξαπάτησαν με το περιβόητο Μνημόνιο τους Ελληνες προτάσσοντας ως πρόσχημα τρομοκράτησης του πληθυσμού το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα του προϋπολογισμού προκειμένου να πετύχουν άλλους στόχους, τους οποίους δεν τολμούσαν να ομολογήσουν δημόσια! «Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος», δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Δανός αξιωματούχος του ΔΝΤ που προίσταται της ομάδας των ξένων οικονομικών επικυρίαρχων της πατρίδας μας, ο οποίος περιέφερε τον Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Παρίσι, «αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».
Διευκρίνισε δε με καμάρι στους ξένους κερδοσκόπους του Σίτι του Λονδίνου ότι πολύ πιο σημαντικές από τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού ήταν οι μεταρρυθμίσεις στο εργασιακό και στο ασφαλιστικό – δηλαδή η λεηλασία των εισοδημάτων των εργαζομένων και η εξαθλίωση των συνταξιούχων!
Η ομολογία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική από πολιτική σκοπιά. Αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο σφαγιασμός των εισοδημάτων των εργαζομένων και των συντάξεων δεν ήταν μια δυσάρεστη αναπότρεπτη συνέπεια των «τραγικών» δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας, μιας κατάστασης που εξανάγκασε την κυβέρνηση Παπανδρέου να προχωρήσει δήθεν με «πόνο ψυχής» στη λεηλασία των μισθών και των συντάξεων προκειμένου να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία.
Αντιθέτως, αποκαλύπτει ότι οι περικοπές μισθών και συντάξεων ήταν από την αρχή συνειδητός στόχος της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ηταν αυτοσκοπός και όχι ανεπιθύμητη παρενέργεια. Αυτή η αποκάλυψη, πέρα από το γεγονός ότι αναδεικνύει όλο το εύρος της υποκρισίας των θεατρινισμών του Ανδρέα Λοβέρδου στις τηλεοράσεις με τους κλαυθμυρισμούς του για το πόσο δήθεν πονούσε ο ίδιος κόβοντας τους μισθούς και τις συντάξεις, υποδηλώνει επίσης ότι σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν προτίθεται η κυβέρνηση Παπανδρέου να ξαναδώσει πίσω σε εργαζομένους και συνταξιούχους τα εισοδήματα που τους λεηλάτησε!
Υπό το πρίσμα αυτών των αποκαλύψεων αντιλαμβάνεται κανείς πολύ καλύτερα τώρα το πραγματικό βάθος της δήλωσης του υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη στη ΝΕΤ, στις αρχές Μαΐου, ότι «το ΔΝΤ ήταν η πρώτη επιλογή και η μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου 2009 και μετά», δηλαδή από την επομένη των βουλευτικών εκλογών που έφεραν θριαμβευτικά τον Γιώργο Παπανδρέου στην εξουσία για να βελτιώσει τη ζωή των Ελλήνων, στη βάση του θρυλικού πλέον συνθήματός του «λεφτά υπάρχουν!».
Οι ομολογίες του «γκαουλάιτερ» του ΔΝΤ δικαιώνουν όλους τους Ελληνες και ξένους αναλυτές που ευθύς εξαρχής έχουν επισημάνει και επιμένουν ότι το Μνημόνιο έχει στόχο τη διασφάλιση της ομαλής και ελεγχόμενης από τους ξένους επικυρίαρχους ροής χρημάτων για την εξόφληση των δανείων που έχουν χορηγήσει στην Ελλάδα οι ξένες τράπεζες, σχεδόν στο σύνολό τους ευρωπαϊκές. Το Μνημόνιο δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τη βελτίωση των θεμελιωδών μακροοικονομικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας. Αλλωστε, η βελτίωση είναι αδύνατη στο πλαίσιο του Μνημονίου για αυτό και με το που θα λήξει τυπικά η τριετής διάρκεια της ισχύος του, όλα τα δημοσιονομικά ελληνικά μεγέθη θα είναι πολύ χειρότερα από αυτά που παρέλαβε, με τη χώρα βυθισμένη ταυτόχρονα σε ύφεση!
Και μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα είχε δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ της πριν υπαχθεί στο ταπεινωτικό και καταστροφικό καθεστώς του Μνημονίου και με τη λήξη του Μνημονίου θα έχει τουλάχιστον… 145% (!) του ΑΕΠ, υποδηλώνει πόσο άσχετοι είναι οι στόχοι του Μνημονίου με τη μείωση του χρέους. Δικαίως ο κόσμος αναλογίζεται τρομοκρατημένος ότι αν με δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου εφιαλτικά αντιλαϊκά μέτρα που «γδέρνουν» τόσο άγρια τον κοσμάκη, με δημόσιο χρέος 145% που θα αφήσει το ΔΝΤ, τι είδους μέτρα θα επιχειρήσει να πάρει εναντίον του λαού η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αν εξακολουθεί τότε να βρίσκεται στην εξουσία; Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν θα έχει δει κανείς αυτό που θα μας κάνει να ζήσουμε στην πραγματική μας ζωή ο Γιώργος Παπανδρέου και οι υπουργοί του…

ΕΕ – ΔΝΤ
Μετα-Μνημόνιο μέχρι το… 2020!
ΓΛΥΚΑΘΗΚΑΝ τόσο πολύ! η ΕΕ και το ΔΝΤ από την άνευ ορίων ενδοτικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου στο θέμα του Μνημονίου, όπου δεν διαπραγματεύεται τίποτα και απλώς εκτελεί τυφλά τις απαιτήσεις τους, ώστε άρχισαν να θέτουν σε κυκλοφορία σενάρια επέκτασης του καθεστώτος του Μνημονίου, το οποίο λήγει στα μέσα του 2012, μέχρι το… 2020!!! Με δεδομένο το ότι τότε το δημόσιο χρέος θα είναι πολύ μεγαλύτερο (145% αντί του 115% του ΑΕΠ το 2009), κύκλοι του ΔΝΤ και της Κομισιόν δηλώνουν από τώρα «πρόθυμοι» να συνεχίσουν να «βοηθούν» την Ελλάδα με δάνεια που τη «γδέρνουν» μέσω τοκογλυφικών επιτοκίων και κάνουν τις ξένες τράπεζες να θησαυρίζουν.

Αυξάνονται και πληθύνονται όσοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν...

Όταν η νυν κυβέρνηση – σε άψογη συνεργασία με οικονομολόγους και διαφόρους άλλους που υιοθετούσαν την παράδοξη θεωρία της – προλείαινε το έδαφος για να υπαγάγει τη χώρα στο ΔΝΤ και τον «Μηχανισμό Στήριξης», χρησιμοποιούσε off the record μια φράση η οποία θα μπορούσε να μείνει παροιμιώδης, αρκεί να είχαμε το κουράγιο να γελάσουμε με όσα συμβαίνουν:

«Η Ελληνική κοινωνία έχει πολύ λίπος»! ....


Σύμφωνα με τη θεώρηση των κυβερνητικών και των συμβούλων τους, η εκτεταμένη παραοικονομία θα μπορούσε να χτυπηθεί ανελέητα ώστε το κράτος να κερδίσει... λιμνάζοντες πόρους, χάρη στους οποίους θα μείωνε τα ελλείμματα και το χρέος και σε σύντομο χρονικό διάστημα, με ανακτημένη την αξιοπιστία της, η ατυχήσασα και χρεοκοπήσασα Ελλάς θα μπορούσε να κοιτάξει τη «μαύρη διεθνή» της κερδοσκοπίας με βλέμμα αποφασιστικό και το κεφάλι ψηλά και υπερηφάνως να «αντλήσει» νέα δάνεια με τα οποία θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη.

Μια απίστευτη μπουρδολογία, η οποία δεν θα μπορούσε να γίνει πιστευτή από κανέναν που να έχει έστω κι ένα δράμι μυαλό. Άλλωστε η σημερινή κατάσταση όλων των δεικτών της Ελληνικής οικονομίας έχει αποδείξει, πέραν κάθε αμφισβήτησης, ότι το μόνο... λίπος βρισκόταν στους εγκεφάλους αυτών που είτε ήταν εξ αρχής άσχετοι με το αντικείμενο είτε απλώς έλεγαν ψέματα.

Αφού λοιπόν διατυμπάνισαν τη σύλληψη μερικών δεκάδων φοροφυγάδων, για την τύχη των οποίων δεν έμαθε ποτέ κανείς, αφού ξέσκισαν τον ταλαίπωρο κοσμάκη στην έμμεση φορολογία (η οποία διαλύει κυρίως το εισόδημα των φτωχών), αφού κατασπάραξαν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, αφού πήραν αμπάριζα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, αφού άπλωσαν το μακρύ τους χέρι στις συντάξεις, ανακάλυψαν ότι βρίσκονται υπό το μηδέν.

Αντί να βάλουν χέρι στη φοροδιαφυγή και την εισφοροαποφυγή, βλέπουν τώρα ότι έως το τέλος της χρονιάς θα έχουν ένα εκατομμύριο ανέργους, άλλες 175.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις λουκεταρισμένες (πολλές εκ των οποίων κανείς δεν περίμενε να κλείσουν) και άλλες 200.000 σε κίνδυνο μέσα στην επόμενη χρονιά, η οποία από τους ελεγκτές της τρόικας έχει προδιαγραφεί ήδη δημοσίως ως ακόμη χειρότερη από το 2010.

Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις!

Και το μαύρο χρήμα; Αυτό που υπολόγιζαν οι μεγαλοεγκέφαλοι ότι θα συλλάβουν;

Το... λίπος; Αυτό μάλλον δεν θα το βρουν. Όχι μόνο διότι είναι πρακτικά αδύνατον να το συλλάβει ένας διαβρωμένος έως το κόκαλο μηχανισμός, ο οποίος επί δεκαετίες δεν έπιασε ποτέ έστω ένα μικρό μέρος της παραοικονομίας. Αλλά και επειδή:

1. Τα Ελληνικά κεφάλαια που βρίσκονται σε επενδυτικά προϊόντα κάθε είδους εκτός Ελλάδας είναι δυσανάλογα μεγάλα για τη μικρή μας χώρα και την προβληματική οικονομία της.
Άρα αυτοί που όντως διέθεταν μεγάλη ποσότητα «λίπους» το έχουν ήδη αποθηκεύσει – όπως οι καμήλες στην καμπούρα τους – ώστε να μείνουν όσο το δυνατόν αλώβητοι από την κρίση. Και μάλιστα μακριά από το πεδίο δράσης των όποιων ελεγκτικών μηχανισμών.

2. Ένα μεγάλο μέρος του μαύρου χρήματος των περασμένων χρόνων έχει καταναλωθεί:

● πανάκριβα σπίτια και αυτοκίνητα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από κανένα «πόθεν έσχες» ή τις φανερές και νόμιμες οικονομικές δραστηριότητες των ιδιοκτητών,

● ακριβά ιδιωτικά σχολεία και αφορολόγητη παραπαιδεία,

● πανύψηλου κόστους ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας,

● σκάφη,

● ακριβά ταξίδια και διακοπές,

● παράλογη εκτόξευση μηνιαίων οικογενειακών προϋπολογισμών.

3. Ένα επίσης μεγάλο μέρος πήγαινε στην κάλυψη τρεχουσών αναγκών επιβίωσης των νοικοκυριών.

Άλλωστε η σαθρή, υποπαραγωγική και παρασιτική οικονομία, το πανάκριβο νόμισμα, η τρομακτική ακρίβεια στοιχειωδών αγαθών και υπηρεσιών και οι αναλογικά χαμηλοί μισθοί αποτέλεσαν για χρόνια ένα εκρηκτικό μείγμα. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που έκλεβαν φόρους και εισφορές όχι για να πλουτίσουν, αλλά για να ζήσουν αξιοπρεπώς ή να κρατήσουν τη μικροεπιχείρηση που τώρα πτωχεύει. Απ’ αυτούς τι μπορεί να πάρει ο Παπακωνσταντίνου για να το δώσει στους άτεγκτους πιστωτές;

Καλά κρασιά...

Τώρα η κυβέρνηση, έντρομη από το μέγεθος της αποτυχίας της, αφού πήρε απόφαση ότι οι μεγαλεπήβολες ανοησίες της έχουν καταρρεύσει, στρέφεται στους οφειλέτες του Δημοσίου.
Σε όλους αυτούς δηλαδή που, με θεόκλειστες τις στρόφιγγες τού κάποτε απλόχερου δανεισμού,

● είτε είναι χρεωμένοι ώς τα μπούνια ή οικονομικά κατεστραμμένοι

● είτε ζουν με την απειλή της πτώχευσης

● είτε – στην ηπιότερη περίπτωση – προκαλούν νευρικό κλονισμό στις τράπεζες αποσύροντας τις όσες καταθέσεις τους για να χρηματοδοτήσουν τις απειλούμενες επιχειρήσεις τους ή, ακόμη χειρότερα, τον βιοπορισμό τους.

Έτσι η κυβέρνηση και – με τη σειρά τους – οι τράπεζες μπορεί κατασχέσουν όσα σπίτια, αυτοκίνητα, σκάφη, τιμαλφή, μαχαιροπίρουνα και κουρτίνες κάνουν κέφι. Χρήμα όμως δεν θα βρουν, αφού οι πράγματι έχοντες είτε θα παραμείνουν ανέγγιχτοι είτε έχουν κάνει τα κουμάντα τους. Έτσι πάλι θα κληθούν οι μη έχοντες να δώσουν λίγο ακόμη απ’ το αίμα τους.

Με απλά λόγια; Καλά κρασιά τον Αύγουστο, που ’ναι παχιές οι μύγες!
Διότι, εδώ που τα λέμε, ξίγκι η κυβέρνηση μόνο από δαύτες μπορεί να βγάλει...

Υστερόγραφο: Ας έχουν κατά νου οι φωστήρες, είτε κυβερνητικοί είτε τροϊκανοί, ότι όλο και ταχύτερα αυξάνονται και πληθύνονται όσοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν...

Σταύρος Χριστακόπουλος